το πορτατίφ

Να γίνεις δέντρο Θόδωρε να μας βαστάξεις

2012-01-27T07:56:00.000-08:00

Στα αριστερά είναι το δέντρο που υποδέχτηκε το Facel-Vega με τα 130 χιλιόμετρα στις ρόδες του. Επιβάτης στο αυτοκίνητο ήταν ο Άλμπερτ Καμύ ο οποίος και πέθανε ακαριαία. Αν ο φωτογράφος άνοιγε το πλάνο της αριστερής φωτογραφίας θα βλέπαμε να κρέμονται από το δέντρο οι αμνοί και τα ερίφια του Αγγελόπουλου. Ίσως πρόκειται τελικά για το ίδιο βιβλικό δέντρο και σκέφτομαι οτι η μία φωτογραφία είναι η συνέχεια της άλλης μέσα στον καταραμένο κάμπο της ιστορίας.

Αυτό ήταν ο Αγγελόπουλος. Μας ανάγκασε να περιφερόμαστε με μία κόκκινη σημαία στους ακυβέρνητους κάμπους, αναθεματισμένοι να καταπίνουμε τις παγωμένες ομίχλες, μήπως και βρούμε κάποτε εκείνο το δέντρο για να κρεμαστούμε τίμιοι σαν ονειροπόλοι.

Και μόλις το βρούμε θα μου πεις "φτάσαμε, με τί θα κρεμαστούμε τώρα;" Θα μου δείξεις σιωπηλά το λουρί από το ακορντεόν στον ώμο σου.

κογιανισκάτσι

2012-01-16T18:44:00.000-08:00

είναι κάτι παγωμένες νύχτες που δε μου φτάνουν τα σκεπάσματα

τρέμω μη σπάσουνε τα κόκκαλά μου

κουλουριάζομαι κι αγγίζω το 0

κι όταν ξυπνάω το πρωί αναδιπλώνομαι

πονάω στα γόνατα σφυριές στη κλείδα

βραζω νερό γερή γουλιά καφέ

το μπουφάν μου με φοράει

παίρνω το δρόμο για τη δουλειά

τα χέρια στις τσέπες με εκείνη την απαίσια φόδρα

τα σπίτια του πόρτσμουθ είναι υγρά

κρύο ψιλόβροχο

η ανάσα μου βγάζει καπνό

φαίνεται πως κάτι καίγεται μέσα μου

ψύχος ψυχή ψαχνό χρυσός

λάμπουν τα κίτρινα γιλέκα των εργατών

όμως μπαμπά θέλω να γυρίσω πίσω

πόρτσμουθ 2005

όπως τρυπώνει η σκόνη στα πλήκτρα τού ακορντεόν

2012-01-05T02:26:00.000-08:00

Η νύχτα κόλλαγε στη γλώσσα σα το πάγο. Η μυστήρια γυναίκα καθότανε κοντά στο παράθυρο κι εξιστορούσε ένα παραμύθι ρουστίκ, σκοτεινό και σφριγηλό λες κι είχαμε βγει στο βουνό να κόψουμε τα ξύλα του χειμώνα. Εγώ καθόμουνα κοντά στο τζάκι όχι τυχαία, να μου πετάει απευθείας τις λέξεις σαν κορμούς από πουρνάρια, να τους πιάνω να τους ρίχνω στη φωτιά. Έτσι εξηγείται που το κούτσουρο καίγεται λες και πατιούνται πλήκτρα μιας παλιάς γραφομηχανής.

Είχε ζεσταθεί τώρα η νύχτα κι η ώρα είχε φτάσει. Άλλαζε ο χρόνος. Δεν ήθελα όμως να τη διακόψω. Τα καράβια μουγκάνιζαν απ' έξω. Δε δίναμε σημασία αφού δεν ήμασταν στο κατάστρωμα. Εκείνη ανιστορούσε, ενώ πίσω στο παράθυρο έβλεπα να αναβλύζουν τώρα πυροτεχνήματα. Πολύχρωμα μανιτάρια φύτρωναν πάνω απ' το κεφάλι της. Δεν έβγαζα άχνα. Ήμασταν στο 2012. Συνέχιζα να ακούω με προσοχή την ιστορία τής μυστήριας γυναίκας σα να μην είχε αλλάξει τίποτα. Δεν ειπώθηκε καλή χρονιά εκείνη τη νύχτα. Η σκόνη στο δωμάτιο παρέμενε.

Μα ας μιλήσουμε για σκόνη. Γιατί αυτό είναι ο άνθρωπος. Η ζωή του όλη, μια διαδρομή στο φαλιμέντο. Κάνει πως γράφει στίχους, κάνει πως πουλάει μετοχές, κάνει πως παίζει ακορντεόν. Ότι δρόμο κι αν διαλέξει το μόνο που καταφέρνει κάθε καινούρια μέρα, κάθε καινούριο χρόνο, είναι να αναταράζει με το βήμα του τη σκόνη. Να τη σηκώνει απ' τη γη και να την ταξιδεύει. Κανείς δε γλιτώνει. Στο τέλος η αόρατη σκόνη που έχει τρυπώσει στα πνευμόνια του, όπως τρυπώνει μέσα στα πλήκτρα του ακορντεόν, όπως σκεπάζει το ράφι με τους νεκρούς ποιητές στο δωμάτιο, η σκόνη στο τέλος τον σκοτώνει. Και γίνεται ο ίδιος σκόνη που θα τη στροβιλίσει αργότερα το βήμα ενός νεαρού ξυλοκόπου. Δεν μπορεί να φανταστεί οτι πατάει σε παλαιό νεκροταφείο. Μόλις το καταλάβει τότε θα έρθει εκείνη η χρονιά, που θα ειπωθούν όλα τα «χρόνια πολλά» που δε μιλήθηκαν και έχουν στοιβαχτεί μέσα στο ζόφο. Γιατί θα είναι η χρονιά που οι ξυλοκόποι θα αφήσουνε τα δάση και θα κατέβουνε στη πόλη με τα τσεκούρια τους στον ώμο.

Η μυστήρια γυναίκα συνέχιζε την ιστορία της.

Με παρακάλεσε να μην μπερδέψω ποτέ τη σκόνη με τις νιφάδες του χιονιού.

Δώσαμε τα χέρια.

και φύγε

2011-12-22T10:39:00.000-08:00

Η αγάπη είναι το σφαγείο

όλων αυτών που σκοτώνουν

τα άλογα όταν γεράσουν.

Θες να βοηθήσεις πραγματικά

έναν ζητιάνο στη Πανεπιστημίου;

Δίπλωσέ του διακριτικά

μια επαναστατική προκήρυξη

και φύγε.

Διαφορετικά η αγάπη είναι το trash

κι εγώ το μόνο που θέλω

είναι να χαϊδεύω τη χαίτη

ενός γερασμένου αλόγου

τη τελευταία νύχτα

αυτού του μούλικου κόσμου.

Ο φόβος φυλάει την ερημιά μας

2011-12-14T15:24:00.000-08:00

Φοβάμαι τους ανθρώπους που κατηγορούν τους πολιτικούς οτι "δεν έχουν ούτε ένα ένσημο στη ζωή τους" ενώ οι ίδιοι δουλεύουνε σαν σκλάβοι δεκάδες χρόνια τώρα χωρίς να συνειδητοποιούν οτι ανήκουν στην εργατική τάξη. Συνήθως αυτοί βλέπουνε πολλή μπάλα.

Φοβάμαι τους ανθρώπους που καθώς εργάζονται πιστεύουν οτι με αυτό το τρόπο προσφέρουν έργο στο κοινωνικό σύνολο και όχι οτι παράγουν περισσότερα κέρδη στο αφεντικό τους. Συνήθως αυτοί εκτιμούν τη Σία Κοσιώνη.

Φοβάμαι τους ανθρώπους που πιστεύουν οτι αν είσαι καλός στη δουλειά σου δε χάνεσαι και η ανεργία σου θα είναι προσωρινή. Συνήθως αυτοί έχουν κάνει δώρο βιβλίο τού Κοέλιο μια φορά στη ζωή τους.

Φοβάμαι τους ανθρώπους που πιστεύουν οτι το αφεντικό τους είναι πολύ εντάξει τύπος. Συνήθως αυτοί δακρύζουν με τα ρεπορτάζ του Σταύρου Θεοδωράκη.

Φοβάμαι τους ανθρώπους που πιστεύουν οτι όσοι διαθέτουν μάστερ και διδακτορικά διπλώματα προσλαμβάνονται ευκολότερα από τα αφεντικά για τις γνώσεις που έχουν και όχι για τα μεγέθη υπακοής που αντανακλώνται στα πτυχία τους. Συνήθως αυτοί μιλούν για το μύθο του σουβλατζή με το κρεμασμένο πτυχίο μια φορά τη βδομάδα.

Φοβάμαι..

Μ. Αναγνωστάκης

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἑφτὰ χρόνια ἔκαναν πὼς δὲν εἶχαν πάρει χαμπάρι
καὶ μία ὡραία πρωία μεσοῦντος κάποιου Ἰουλίου
βγῆκαν στὶς πλατεῖες μὲ σημαιάκια κραυγάζοντας «δῶστε τὴ χούντα στὸ λαό».

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ μὲ καταλερωμένη τὴ φωλιὰ
πασχίζουν τώρα νὰ βροῦν λεκέδες στὴ δική σου.

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ σοῦ κλείναν τὴν πόρτα
μὴν τυχὸν καὶ τοὺς δώσεις κουπόνια καὶ τώρα
τοὺς βλέπεις στὸ Πολυτεχνεῖο νὰ καταθέτουν γαρίφαλα καὶ νὰ δακρύζουν.

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ γέμιζαν τὶς ταβέρνες
καὶ τὰ σπάζαν στὰ μπουζούκια κάθε βράδυ καὶ τώρα τὰ ξανασπάζουν
ὅταν τοὺς πιάνει τὸ μεράκι τῆς Φαραντούρη καὶ ἔχουν καὶ «ἀπόψεις».

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἄλλαζαν πεζοδρόμιο ὅταν σὲ συναντοῦσαν
καὶ τώρα σὲ λοιδοροῦν γιατὶ, λέει, δὲν βαδίζεις ἴσιο δρόμο.

Φοβᾶμαι, φοβᾶμαι πολλοὺς ἀνθρώπους.

Φέτος φοβήθηκα ἀκόμη περισσότερο.

Νοέμβρης 1983

δεκάξι εποχές

2011-12-04T16:49:00.000-08:00

υπάρχουν κάτι αναστεναγμοί που κρύβουν ένα "αν" που δεν ειπώθηκε/δε ξέρω αν ακούς, έχω να σε δω και δεκάξι εποχές/αν σε φιλούσα/αν ερχόσουν για λίγο/αν πηγαίναμε τώρα για check-in/καταλαβαίνεις τι θέλω να πω//καθόμαστε δίπλα/ανοίγω το στόμα/μπαινοβγαίνουν χελιδόνια σε μπουλούκια/φωλιές του σύμπαντος/ο ουρανίσκος ουρανός//είμαι έτοιμος να σου το πω/μικροαμπέρ ανθρωπότητας με χτυπούν/πες το/ένα άλφα σκιαγραφείται/αν άμα αν/πες το/αν άμα αν/κορόνα γράμματα/πιο βαριά τα γράμματα//και τελικά/δήθεν βαριά/δήθεν αδιάφορα/αναστενάζω//κι έτσι η ζωή προχωράει/σκαιή/με κλειστά τα στόματα/μόνο ο θώρακας καμιά φορά/με μιαν ανάμνηση/ανοιγοκλείνει σαν ξεχασμένο παραθυρόφυλλο/σε κάποιο άδειο εξοχικό/χειμώνα καιρό/τα χελιδόνια φεύγουν/στα 1700 μέτρα πάνω χιονίζει/άλλη μια διαδήλωση είχε συλλήψεις//ε να πως πέρασαν δεκάξι εποχές//τώρα γεράσαμε για έρωτες και μπουσουλάμε για αναμνήσεις/εφηβισμοί θα μου πεις/εφηβαίοι θ' απαντήσω.

Ο Steve Jobs δεν ήταν ευφυής. Ήταν πανούργος.

2011-12-01T05:51:00.000-08:00

1. Η ευφυΐα θεμελιώθηκε πάνω στην ιδέα της τοκογλυφίας και αποτελεί μια συνθήκη που οδηγεί στην κατανάλωση.

2. Ο Steve Jobs δεν ήταν ευφυής. Ήταν πανούργος.

3. Γιατί ο ευφυής ελίσσεται και σκαρφαλώνει θαυμάσια σαν το φίδι που βρίσκεται όμως μέσα στο κλουβί των 2 τετραγωνικών μέτρων και ποτέ δεν θα καταφέρει να ξεφύγει από τη στενότητα τής ύπαρξής του.

4. Mετά την πτώση του καπιταλισμού θα αποδειχτεί οτι τα τεστ ευφυΐας μετρούσαν το βαθμό απέχθειας του ανθρώπου για τον αισθαντικό κόσμο.

5. Η μοναδική ευφυΐα που υπάρχει κρίνεται στην δυνατότητα, πιθανότητα ή αδυναμία επιβίωσης σε φυσικές συνθήκες ζούγκλας.

6. Tελικά η ευφυΐα δεν υπήρξε ποτέ. Άσχετα αν την κατέχουν όλοι.

Όπου φτωχός κι η Μοιραράκη του

2011-11-22T23:16:00.000-08:00

ο καπιταλισμός του περιθωρίου πουλάει χαλιά μέσα στη νύχτα

Η ουσία του καπιταλισμού, μετά τις 12 το βράδυ, βρίσκεται στο extra 3. Εκεί καταφεύγει το καπιταλιστικό τέρας που αρέσκεται να κυλιέται πάνω στα πολυτελή χαλιά της Δέσποινας Μοιραράκη. Κοίτα τα μαστίγια που κρύβει αυτή η αφέντρα μέσα στα προταγμένα στήθη της και είναι πάντα έτοιμη να τα χρησιμοποιήσει ενάντια σε όποιον πακιστανό δε κάνει καλά τη δουλειά του. Γιατί αφέντρα χωρίς να διατάζει αυστηρά πακιστανούς δεν μπορεί να υπάρξει. Και όντως, δεν υπάρχει κάτι πιο αλλόκοτο από το να βλέπεις υπηρετικά χέρια ή μισά κεφάλια που δεν μπορεί να κρύψει το πλάνο του σκηνοθέτη να πηγαινοφέρνουν χαλιά υπακούοντας δουλικά στις αυταρχικές εντολές της. Κι είναι παραλογισμός γιατί τα κατατρεγμένα και ανασφάλιστα σώματα των πακιστανών κουνούν χειροποίητα χαλιά που έχουν φτιαχτεί στο χωριό τους, που πιθανότατα έχουν πλέξει οι μανάδες τους στα περίχωρα τού Ισλαμαμπάντ. Βλέπεις, το εμπόρευμα δεν έχει πατρίδα, οι έμποροι όμως έχουν.

Είναι η στιγμή που η χαλίφης Δέσποινα αρχίζει τις εκπτώσεις στους μόνιμους του Πολεμικού Ναυτικού μ' ένα χαμόγελο καμένου λάστιχου. Έτσι, από καπρίτσιο, από συζυγική προτίμηση. Οι προστάτες του έθνους έχουν πλεονέκτημα επειδή έτσι γουστάρει. Έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει εργατική ή αγοραστική νομοθεσία τα μεσάνυχτα. Το μαγαζί-πλατώ είναι κλειδωμένο κι ο νόμος απασφαλισμένος και προσαρμοσμένος στις σιλικονάτες ορέξεις μιας θηλυκής μπερλουσκόνι.

μέσα στον πραγματικά ανεστραμμένο κόσμο
η πολυτέλεια δεν είναι παρά μια απωθημένη στιγμή της φτώχειας

Είναι και αυτές οι ονομασίες των χρωμάτων, τα ροδομπορντοκόκκινα εφέ του φαντασιακού τίποτα, βασικά συστατικά μιας αγοροπωλησίας για είδη πολυτελείας που προορίζονται για ανθρώπους που πάσχουν από αστισμό. Άλλωστε όλοι σήμερα λατρεύουν τα χρώματα και την πολυτέλεια. Και κυρίως αυτοί που θέλουν να απαλλαχτούν από την προλεταριακή τους θέση, αυτοί που δε νιώθουν καλά με τη φτώχεια τους και επιζητούν υπογεγραμμένα χαλιά από μαλλί και μετάξι για να κρύψουν τα σπασμένα πλακάκια από κάτω. Είναι αλήθεια πως πάνε κι έρχονται τα φορτηγά της Μοιραράκη στις φτωχικές γειτονιές. Τα σπασμένα πλακάκια από κάτω.

Στην γαμήλια δεξίωση της Δ. Μοιραράκη.
Ο Μουαμάρ Καντάφι δεν παρεβρέθηκε.

Το σκιάχτρο τής δημοκρατίας

2011-11-15T13:44:00.000-08:00

Η ύπαρξη του Παπούλια, ως κορυφαίου αντιπροσώπου τού δημοκρατικού πολιτεύματος, αποδεικνύει σαφέστατα την κενότητα του δημοκρατικού συστήματος και θέλω να πιστεύω πως δεν υπάρχει κάποιος πολιτικά ώριμος άνθρωπος που να μην χάρηκε λιγάκι όταν είδε τον συνήθως ακλόνητο πρόεδρο της δημοκρατίας να έχει βουρκώσει μπροστά στην κάμερα την ημέρα της παρέλασης.

Ξέρεις, είναι η στιγμή που λυγίζεις γιατί δεν αντέχεις άλλο τα διαρκή επαναληπτικά μοτίβα της παράστασής σου. Και το λέω αυτό γιατί νομίζω πως ο Παπούλιας δάκρυσε στην παρέλαση όχι από παράπονο στο βροντερό άκουσμα τής λέξης 'προδότης', αλλά από την υπόνοια αλήθειας που περιείχε η ίδια η λέξη. Είναι η στιγμή που έχεις μπουχτίσει από το παρατεταμένο ψέμα μιας ζωής μέσα στο προεδρικό μέγαρο, η οποία σε έχει μεταμορφώσει από άνθρωπο σε ξύλινη μαριονέτα με συγκεκριμένο dress code, ώσπου στο τέλος, όταν βιώνεις κάτι αυθόρμητο και εκτός προγράμματος σπας από την αδυναμία διαχείρισής του.

Μιλάω για μια προεδρική ζωή κατά την οποία δεν επιτρέπονται τα πάθη, τα ρίσκο, τα λάθη. Ο πρόεδρος οφείλει να είναι ο άνθρωπος συναίνεση, που διέπεται από μια αντανακλαστική έλξη για τον ισχυρό, τον δυνατό και τον πλειοψηφικό. Είναι ο άκαμπτος άνθρωπος που όμως δεν εκφράζει άποψη, που ο ρόλος του είναι να κρύβει διαρκώς τα τρωτά του συστήματος: λέξεις όπως άνεργος, φτώχεια, μεταγωγή, αποκλεισμός, είναι απαγορευμένες, γιατί οδηγούν στην παραδοχή οτι η δημοκρατία έχει μερίδιο ευθύνης σε όλα αυτά. Είναι ένα σκιάχτρο της δημοκρατίας που πλέον όμως δεν προκαλεί κανέναν φόβο στον εγκαταλειμμένο κήπο του παρηκμασμένου πολιτικού πεδίου.

Κι όταν λοιπόν ο πρόεδρος άκουσε την λέξη προδότης πρέπει να αισθάνθηκε ακαριαία ότι έγινε διακριτή η παρουσία του στην πλευρά των ισχυρών. Πέσαν ξαφνικά οι μάσκες, γι' αυτό και έσπευσε να αμυνθεί αντιτείνοντας το αντάρτικο παρελθόν του στα 15 του χρόνια. Προσπάθησε να πείσει οτι παραμένει ακόμα σώμα λαού μέσα στο λαό. Σύντομα όμως ήρθε η πραγματικότητα να τον διαψεύσει, να δικαιώσει τους χαρακτηρισμούς του προδότη.

Η λαϊκή δικαιοσύνη θα εκκινούσε αν βρισκόταν σήμερα ένας 15χρονος αντάρτης που θα εισέβαλλε στο προεδρικό μέγαρο και θα πυροβολούσε εν ψυχρώ τον Παπούλια εις το όνομα της αυτοδιάθεσης και της ελευθερίας.

Γιατί πώς αλλιώς μπορεί να χαρακτηριστεί ένας πρώην αντάρτης που ορκίζει υπουργούς και υφυπουργούς κάποιους ανθρώπους που ολοφάνερα νοσταλγούν αυτούς που πολεμούσε τότε ο 15 χρονος Παπούλιας; Μόνο ένας δοσίλογος έχει το θράσος να το κάνει.

Πώς αλλιώς μπορεί να χαρακτηριστεί η παράταξη που ο πρόεδρος της δημοκρατίας υπηρέτησε για χρόνια, μια παράταξη που γεννήθηκε από τον, αμφιλεγόμενο έστω, αντιδικτατορικό της αγώνα, τώρα να συγκυβερνά άφοβα με υπερασπιστές των συνταγματαρχών και δικτατόρων; Ο καιροσκοπισμός έχει φτάσει στα όρια της πολιτικής γελοιότητας λίγο πριν την οριστική πτώση των εκπροσώπων αυτού του συστήματος. Θέλω να πιστεύω οτι ο ιστορικά έκδηλος αυτός συμβιβασμός, που μόνο νοσηρά μυαλά θα μπορούσαν να είχαν προβλέψει, θα σημάνει το τέλος της παράλογης ιδέας οτι η αστική δημοκρατία αποτελεί το τέλος της πολιτικής σκέψης.

Όποιος δεν παραδέχεται την ήττα του πολιτεύματος διακατέχεται από αδυναμία πολιτικής αντίληψης, από εσωτερικευμένη άρνηση της πολιτικής του φαντασίας, προκλητή βέβαια από τους χρόνιους μη εμφανείς και δομικούς προπαγανδιστικούς μηχανισμούς. Θλίβομαι να αντικρίζω ανθρώπους που όταν σκέφτονται πέρα από το δημοκρατικό πεπερασμένο παράγουν αυτόματα αμυντικές ορμόνες εσωτερικευμένου φόβου και δασκαλεμένου αρνητικού δέους για το ξεθεμελίωτο.

Το μόνο που φοβάμαι είναι μήπως βομβαρδισμένοι από διαπραγματεύσεις, σενάρια και συνεχείς ενημερώσεις γνωρίσαμε καλύτερα τη βρωμιά του συστήματος αλλά ξεχάσαμε να το μισήσουμε. Φοβάμαι μήπως η δημοκρατική εκτροπή που 'προέκυψε' μάς δημιουργήσει αιτήματα διαλεκτικής επιστροφής στην αναλογική δημοκρατία και όχι την αυθόρμητη απαίτηση για φυγή προς τον αντιεξουσιαστικό αυτοκαθορισμό, που μια φορά να έρθει δεν θα έχει τελειωμό η ελευθερία. Κι ούτε που θα μας χρειάζονται τα σκιάχτρα.

Κάτι που θα φανεί σύντομα.

Ο κύκλος της μεταπολίτευσης θα κλείσει οριστικά φέτος με την Δαμανάκη και τον Παπουτσή πάνω στο τανκ που θα εισβάλλει στο Πολυτεχνείο

Allora & Calzadilla tank / Venice Biennale 2011

ΟΙ ΜΥΓΕΣ

2011-11-09T17:51:00.000-08:00

στη μνήμη της Κατερίνας Γκουλιώνη

οι μύγες των νεκροταφείων

των ψυχιατρείων

των κρατητηρίων

με απόφαση διευθυντή

παίρνουν τη θέση τους

σαν την εκκίνηση στο στίβο

οι ζωντανοί νεκροί ποντάρουνε

οι δεσμοφύλακες κάνουν πως δε κοιτούν

ο αφέτης ρίχνει τη πιστολιά στο κρόταφο του

πτέρυγες

θάλαμοι

πογκρόμ

κολποσκοπήσεις

μια μύγα παίρνει την εσωτερική

τζόγος

ζωντάνια

σαματάς

ΣΙΩΠΗ

με απόφαση διευθυντή

βγάζουνε νικητή το φαβορί

που το μισούνε όλοι

στις κλειδωμένες χώρες

εκεί που κατοικούν τα αουτσάιντερ

πάντα το φαβορί κερδίζει

έτσι για παραδειγματισμό

γιατί όλα επιτρέπονται στους κλειδωμένους

μόνο να μην νιώθουν νικητές

και τους περάσει απ' το μυαλό

πως το κλειδί μέσα στις τσέπες τους

είναι το αντικλείδι.

δημοσιεύτηκε στο fanzine chimeres [τσακισμένο από το δαίμονα του τυπογραφείου]

Έτοιμες οι βαλίτσες σας;

2011-11-03T21:51:00.000-07:00

Αυτή τη φωτογραφία την εντόπισα στην προσωπικό φωτομπλόγκ του Γιώργου Παπανδρέου στο Flickr. Πρόκειται για μια περσινή επίσκεψη του πρωθυπουργού της Ελλάδας -θέση που κατέχει μέχρι αυτή την ώρα που γράφω το κείμενο- σε ζωγραφική έκθεση των γιατρών χωρίς σύνορα στην Ερμού, μία από αυτές τις δράσεις που επισκέπτεται συχνά ένας αυθεντικός λάτρης των ΜΚΟ.

Αυτό όμως που με ενδιαφέρει εδώ είναι η Κατερίνα, το 7χρονο κορίτσι που ζωγράφισε από αριστερά το νοσοκομείο με τα παραθυράκια του, και δεξιά μια εικόνα που δεν περιέχει κανέναν πειθαναγκασμό. Κοιτάξτε την έλλειψη βαρύτητας που διακρίνει τις ιπτάμενες φιγούρες της. Ύπουλος παιδικός ρομαντισμός που τσακίζει τις διπλοπροσωπίες μας. Δε βρίσκεται μια ελαφράδα κύριε Παπανδρέου; Λες και δε φοβούνται την επικείμενη πτώση, φιγούρες που νικάνε τη γρανιτώδη βαρύτητα. Νομίζεις οτι πηδάνε και δεν πέφτουνε, ή μήπως πέφτουν προς τα πάνω; Εσείς κύριε Παπανδρέου, γέννημα θρέμμα των επικίνδυνα ψηλών μπαλκονιών, έτσι ώστε να είστε ορατός από όλο το πλήθος, σκεφτήκατε ποτέ πως αν το μπαλκόνι δεν είχε 'Κ' ο άνθρωπος θα αυτοκτονούσε πηγαίνοντας κατευθείαν στον ουρανό;

Και κάτι ακόμα. Από πού τέλος πάντων νομίζετε οτι κρατιούνται τα ανθρωπάκια της εικόνας; Περίεργο αυτό το σκοτεινό μπλε αντικείμενο με τα τέσσερα πόδια. Λέτε να είναι η κάτοψη μιας καρέκλας που παίρνουν μαζί τους στα ουράνια; Μα τι το σπουδαίο μπορεί να έχει μια καρέκλα για να την πάρεις μαζί σου στο ύστατο ταξίδι σου αναρωτιέμαι. Αφού δεν υπάρχουν καρέκλες στη κόλαση. Εκεί τιμωρήσε με την αιώνια ορθοστασία των αχθοφόρων ένός πολυτελούς ξενοδοχείου της Δύσης, που περιμένουν αδιαμαρτύρητα να κουβαλήσουν τις βαλίτσες των πελατών στα πάνω δωμάτια. Αυτά με την εκπληκτική θέα από τα μπαλκόνια.

Έτοιμες οι βαλίτσες σας;
Ο λαός στις υπηρεσίες σας.

μόνο τυφλό κηπουρό θα εμπιστευόμουν

2011-10-31T10:54:00.000-07:00

άραγε αν φυτέψω τον εαυτό μου στο χώμα θα ερχόταν κάποιος να με ποτίζει; αλλά πριν φτάσουμε εκεί αλήθεια τι λουλούδι θα γινόμουν; νομίζω τσουκνίδα ή ένα ξερό φρύγανο που δε πρόκειται να ανθίσει ποτέ. κάποιο ανάξιο φυτό τέλος πάντων ακόμα και για αγριοκάτσικα. εγώ βέβαια θα προτιμούσα δίκταμο καλύτερα. να αιωρούμαι στο γκρεμνό, στο χείλος ενός φαραγγιού με την υπόσχεση να περιμένω το κορίτσι που θα έρθει να με μαζέψει με κίνδυνο της ζωής της.

γενικά πάντως η επαφή μου με τα φυτά έχει μια μικρή έλλειψη στη χλωροφύλλη. κι όμως, όλα ξεκίνησαν από ένα σχετικά ασήμαντο συμβάν που προκάλεσε ο δυνατός αέρας τού μεσονυχτίου: έσπασε το κλωνάρι απ' το κόκκινο γεράνι στη βεράντα. κι ας ήξερα οτι του έλειπε ασβέστιο δεν περίμενα να αντικρίσω πρωί-πρωί ένα τέτοιον σπλάτερ θάνατο. σα να έκανε κρακ η ράχη μου. κι από τότε, εμένα που δεν θήλασα ποτέ μου, με κατατρώει μια περίεργη σκέψη: φοβάμαι μήπως έρθει εκείνη η μέρα που θα ξυπνήσω και θα διαπιστώσω αιφνιδιαστικά οτι λείπουνε απ' το κεφάλι τα μάτια μου. και δεν εννοώ πως δεν θα ανοίγουνε τα βλέφαρά μου. εννοώ πως δεν θα έχω καθόλου βλέφαρα ούτε και του βόλους των ματιών. ραμμένη σάρκα μόνο.

κι ο αφαλός μου, λες κι ήτανε πληγή πριν, τώρα θα έχει κλείσει. θα τρέξω στη μάνα μου καμπουριαστός, κρατώντας ένα κλαδί ελιάς αντί για μπαστούνι με κυκλική λαβή -ακόμα δεν θα μπορώ να συνειδητοποιήσω οτι το κλαδί ελιάς ανήκει στο σώμα μου- και θα της πω δείξε μου τον ομφάλιο λώρο που έχεις φυλάξει από τότε. θα σταθεί βουβή. τίποτα δεν θα θυμίζει το ανθρώπινο γένος μου. μόνο μια καχεκτική ανάμνηση. βρίσκομαι λέει μέσα στο λεωφορείο 040, κι απ' το παράθυρο βλέπω έναν τυφλό να περπατάει στο πεζοδρόμιο ώσπου ξαφνικά κουτουλάει σε έναν στύλο της δεή λίγο πιο κάτω από τη σχολή τυφλών στη καλλιθέα. μπροστά μου δυο έφηβοι με σάκα γελούν ειρωνικά. είχαν ωραία μεγάλα μάτια, γεμάτα επιθυμία να ανταμώσουνε τη μέλλοντα ζωή. σηκώνομαι κρατώντας το ψαλίδι ανοιγμένο. με δυο κινήσεις βγάζω τέσσερα μάτια. μόνο αυτή η ανάμνηση. κατά τα άλλα τίποτα δε θα θυμίζει το ανθρώπινο γένος μου. και τότε θα αρχίσω να υποψιάζομαι το γεγονός της μεταμόρφωσης.

φευγαλέα θα αναρωτηθώ πώς γίνεται να είσαι δέντρο, να είσαι ελιά, να ζεις και εφτακόσια χρόνια και να μη ξέρεις τι υπάρχει γύρω σου. να μη σε νοιάζει τι υπάρχει γύρω σου. κι εντάξει μπορεί τα βράδια να κινούνται οι ρίζες σου κάτω απ' τη γη σατανικά ψάχνοντας για παρέα, αλλά όλα παραμένουν στο υπόγειο σκοτάδι. ούτε και παρέα βρίσκεις κι ούτε βλέπεις ποτέ τη θάλασσα. με τι μάτια να καταλάβεις τι είναι αυτό που σε καίει τα μεσημέρια από ψηλά; με τι μάτια να αντικρίσεις τα παιδιά της επανάστασης που έχουν ξαποστάσει κάτω απ' τη σκιά σου. τι είναι σκιά ποτέ σου δεν θα μάθεις. τι είναι χρώμα και πώς μεταμορφώνεται ο θρήνος σε ηδονή όταν μπει μπροστά απ' το καθρέφτη. και τελικά τι είναι ο ίδιος σου ο καρπός. εγώ είμαι αυτός;

τίποτα. οτι αξίζει από την ελλάδα είναι κάτι αιωνόβιες αγριοελιές που έχουν κάτι παχιές μάζες για κορμούς, και νομίζεις οτι αγκαλιαζονται σφιχτά κάτι ζευγάρια χέρια. παράξενα χέρια, άλλοτε παιδικά σαν παλιών συμμαθητών, κι άλλοτε γερασμένα. πάντα ακρωτηριασμένα. ελαιώνες στην εθνική οδό, δρόμοι φεγγάρια αγριογούρουνα, άνεμοι και ατραποί, φίδια στοιχειά και σκοτεινιά, καλαμιές κι άφαντα πτώματα. πρέπει να είναι κοριτσιών που μάζευαν δίκταμο και γλίστρησαν απ΄ το γκρεμό εκεί ψηλά. σήκωσε το βλέμμα σου μπορείς να δεις. όποιος έχει μάτια ξέρει να βλέπει χωρίς μάτια. το μαγικό ραβδί ήταν από ξύλο ελιάς. να λυθεί το σκότος ψιθυρίζοντας μαζί το ξόρκι:

μόνο τυφλό κηπουρό θα εμπιστευόμουν.

ΚΟΨΕ ΤΟ ΧΕΡΙ

Πρόβα θανάτου

2011-10-24T03:57:00.000-07:00

κομμουνιστοειδή ρίχνουν στο κενό διαδηλωτή

Είναι τεράστια η χαρά μου που απεικονίζεται το 'λογότυπο' του ΠΑΜΕ επάνω στη δολοφονική σημαία κάποιων τραμπούκων, που τελικώς καταφέρνουν και ρίχνουν σε κενό αρκετών μέτρων τον διαδηλωτή. Κι είναι τεράστια χαρά μου γιατί έτσι δεν μπορεί να υπάρξει περιθώριο λάθους στην ιστορία. Το ΚΚΕ ήθελε να δολοφονήσει. Ανέκαθεν δολοφονεί οτιδήποτε αρνείται έμπρακτα την επαναστατικότητά του.

Πετάχτηκαν μάρμαρα σε πληθυσμό ρε μαλάκες

Δε ξέρω αν ο άνθρωπος θα μπορέσει να περπατήσει σε κάποιο δρόμο σύντομα -το εύχομαι- πάντως το κακοτράχηλο μονοπάτι ενάντια στους κομματικούς σχηματισμούς είναι μονόδρομος για κάποιον που επιθυμεί έναν καλύτερο κόσμο. Διότι εγώ δε βρίσκω καμιά πολιτική συγγένεια με ανθρώπους ντοπαρισμένους με ολοκληρωτισμό, νέους-μεσήλικες-παππούδια, όλοι τους παραδομένοι στη μοίρα του εκάστοτε γενικού γραμματέα τους, σπουδαγμένοι στα σκοτεινά κουκουετζίδικα, πιστοί γιαχωβάδες του ριζοσπάστη. Κι εντάξει όλοι μας είχαμε κομμουνιστές παππούδες -δεν έχει να κάνει. Το σκατά στους προγόνους μας δεν είναι βέβηλο.

Πετάχτηκαν φωτιές σε πληθυσμό ρε μαλάκες

Και είναι λογικό να μιλάει το ΚΚΕ για παρακρατικούς και κουκουλοφόρους και όχι για αντιεξουσιαστές. Αν αναγνώριζε την υπόσταση του αναρχικού κινήματος έστω και για μια στιγμή, την επομένη θα έπρεπε να απολογηθεί για τις σφαγές τους και τις διώξεις τους μέσα στην ιστορία από τους ινστρούχτορες του κόμματος. Άσε που θα πρέπει να ενημερώσει τα μέλη του οτι οι δεκάδες αναρχικοί φυλακισμένοι αληθεύουν ως οντότητες.

Πετάχτηκαν μάρμαρα σε πληθυσμό ρε μαλάκες

Μετά σκέφτηκα ότι έτσι είναι ο εμφύλιος, γιατί να ασχολούμαι με ηθικισμούς; Στις περιφρουρήσεις και στα ολοκληρωτικά μυαλά που αντικαθιστούν πρακτικά τις δυνάμεις καταστολής χωρίς ίχνος ντροπής, δεν είναι κακό να απαντάς με αυθόρμητη βία. Ίσως η 20 του Οκτώβρη να μείνει στην ιστορία ως ένας μικρού μήκους εμφύλιος, σκέφτηκα. Γίνεται όμως να απουσιάζει ο φασισμός από μια εμφύλια σύρραξη; Στην παρούσα φάση τουλάχιστον, όχι. Με τίποτα. Οι συρράξεις τέτοιου τύπου είναι μια σπατάλη δυνάμεων σε έναν μικρόκοσμο μιζέριας.

Α.

Ώρες ώρες σκέφτομαι

να κάνω μια συνέλευση μόνος μου

που δεν θα πάρω το λόγο.

Εγώ θα ψάχνω από το παράθυρο

τα χελιδόνια που αποδημούν

ομόφωνα

στα τέλη του Οκτώβρη.

Κλείνω τα μάτια.

Κάνω πρόβα θανάτου.

δεν είμαστε πολίτες - είμαστε απεργοί

2011-10-17T11:56:00.000-07:00

Δέχομαι πως το δημοκρατικό πολίτευμα υπάρχει προς όφελος του πολίτη και λειτουργεί για να προστατεύει τα συμφέροντά του. Αναρωτιέμαι όμως τι συμβαίνει όταν το όφελος του ενός αντικρούει στο συμφέρον του άλλου, και πώς γίνεται το κράτος να υπερασπίζεται ταυτόχρονα δύο εκ διαμέτρου αντίθετα συμφέροντα κάποιων πολιτών;

Διότι θέλω να ρωτήσω μήπως βλέπετε εσείς να υπάρχουν κάποιες κοινές επιδιώξεις μεταξύ ενός τραμπούκου μεγαλοιδιοκτήτη μανάβικου και ενός μεροκαματιάρη που μαζεύει περιστασιακά τις φράουλες απ' το χωράφι, γιατί εγώ δε βρίσκω καμία. Μήπως ο εποχικός και ανασφάλιστος μεροκαματιάρης δεν εκπροσωπείται από κάποιο κράτος παρά μονάχα από τις ορέξεις ενός αφεντικού; Έχεις αναρωτηθεί γιατί η τάξη του μεροκαματιάρη και του φτωχού και γενικά ανθρώπων με ρόζους στα χέρια είναι αυτή που αναταράσσει πάντα το κοινωνικό συμβόλαιο και όχι ή τάξη των αφεντικών, των καλοζωισμένων και όλων αυτών που καρπώνονται το κέρδος; Μήπως το κάνουν από κάποιο είδος φετιχισμού ή εκδίκηση αποτυχίας τους; Μήπως γενικά η ικανότητα της ανέλιξης στον καπιταλισμό περνάει μέσα από την ανικανότητα για ανυπακοή; Τι μερίδια υπακοής περιέχει μέσα της η καπιταλιστική ευφυΐα;

Θα μου πεις γι' αυτό το λόγο υπάρχει η δικαιοσύνη για να λύνονται οι αντικρουόμενες υποθέσεις. Φυσικά όμως γνωρίζεις πως και οι νταβατζήδες κρατάνε σε ομηρεία τις ρωσίδες τους υπό την απειλή της αστικής δικαιοσύνης. Άσε που στα δικαστήρια καταφεύγουν συνήθως οι δειλοί ή οι ένοχοι. Ή καλύτερα τι συμβαίνει όταν ένας για μήνες απλήρωτος και άνεργος στην κλωστοϋφαντουργία αποφασίζει να βγάλει απεγνωσμένος ένα όπλο στον δικαστικό επιμελητή που του φέρνει το χαρτί του πλειστηριασμού; Μήπως εδώ το κράτος έχει λησμονήσει την κοινή λογική του δικαίου; Εσείς με ποιον απ' τους δύο είστε; Ξέρω ξέρω, με τη συμβιβαστική λύση. Ακόμα; Για πόσο ακόμα δεν θα βλέπετε τα τρίκυκλα και τα καροτσάκια να γυροφέρνουν τους κάδους σαν τις μύγες γύρω από τα σκατά;

Και δηλαδή πόσο τραμπούκοι πρέπει να είναι οι κυβερνητικοί για να τιμωρούν τους πολίτες με διακοπή ρεύματος ή νερού αν δεν πληρώσουν έναν πρόσφατο φόρο που νομοθετήθηκε τηλεοπτικά και άρπα κόλα; Ποιος τους νομιμοποιεί και ποιος τους είπε οτι ο ρόλος τους είναι να τιμωρούν; Αναρωτιέμαι τι συνέβη και η κυβέρνηση δεν μπορεί να διατηρήσει ούτε το μανδύα μιας δημοκρατίας. Γιατί εντάξει, ανέκαθεν οι νόμοι των πλουσίων -πάντα οι νόμοι γράφονται από πλούσιους- έμοιαζαν με σουγιάδες που είχαν στην άκρη τους βαμβάκι κι έσφαζαν με προσοχή. Τι έγινε τώρα και φανερώνουν τα σπαθιά του Μακιαβέλι στους πολίτες; Στους ανάπηρους η κυβέρνηση κόβει συντάξεις, φάρμακα, βοηθήματα και ενίοτε το ρεύμα. Ο Χίτλερ τουλάχιστον τους δολοφονούσε με τη μία.

Είπα όμως πολίτες. Σήμερα λοιπόν οι πολίτες έχουν λιγοστέψει. Οι απεργοί, οι συμβασιούχοι, οι άνεργοι, οι χρεωμένοι, οι αναρχικοί, οι φυλακισμένοι, δεν ανήκουν στο σώμα των πολιτών. Πολίτες είναι αυτοί που δεν απεργούν, που πληρώνουν τα χρέη στο δημόσιο, που προσεύχονται στο θεό, που ψηφίζουν Πασόκ, που διαβάζουνε εφημερίδες, που παρακολουθούν ριάλιτι. Άραγε να είναι η αταξικότητα των ριάλιτι που φέρνει την ισορροπία στο κοινωνικό συμβόλαιο;

Τελείωσα με τα ερωτήματα. Ας δοθούν τώρα οι απαντήσεις από αυτούς που κανένα συμβόλαιο δεν υπέγραψαν. Γιατί δεν είμαστε πολίτες - είμαστε απεργοί. Ας λήξουν οι όροι της συμφιλίωσης κι όλα τα συμβόλαια ειρήνης. Ας λήξουν τώρα. Τώρα ας καταλήξουν. 11 στο Μουσείο με τις υπογραφές μας.

το όνειρο μιας απαγγελίας

2011-10-12T08:38:00.000-07:00

Ένας άνθρωπος χωρίς προορισμό στη ζωή του δε φοβάται να ξυπνήσει το πρωί και να πάρει ένα τυχαίο λεωφορείο, αδιαφορώντας για το ποιος είναι ο προορισμός τού οδηγού του. Κι αυτός είναι ο πρώτος νόμος της απελπισίας.

Είχα γείρει στο παράθυρο χωρίς να υπάρχει ήλιος να με καψαλίσει. Για την ακρίβεια ήταν ένα λιγομίλητο μουντό πρωινό από αυτά που δε σπαταλάς τις καλημέρες δεξιά κι αριστερά γιατί κοστίζουν περισσότερο. Στο λεωφορείο δεν υπήρχε πολύς κόσμος, λες και λιγόστεψαν ξαφνικά οι προορισμοί των ανθρώπων. Αν όμως λιγόστεψαν αυτό ίσως σημαίνει πως αρκετοί είχαν φτάσει ήδη στον προορισμό τους και τώρα τον απολάμβαναν, κι αυτό μου φάνηκε ευχάριστο σαν σκέψη εκείνη τη στιγμή. Λατρεύω τα μουντά πρωινά στο λεωφορείο. Μου φτιάχνουν τη διάθεση.

Εκείνη τη στιγμή έκανε μια στάση, κάπως απότομη. Μια γιαγιά, που σίγουρα πρέπει να είχε εγγόνια, αφού αμφιταλαντεύτηκε λίγο για το που θα πάει, ήρθε κι έκατσε μια θέση πιο μπροστά από μένα. Βολεύτηκε γρήγορα γρήγορα, ανέβασε μια νάιλον σακούλα στα γόνατά της κι άρχισε να καθαρίζει με ένα μαχαιράκι φρέσκα φασολάκια, που μόλις είχε αγοράσει από τη λαϊκή. Σκέφτηκα πως δε θα είχε καθόλου χρόνο για χάσιμο κι ότι η ζωή της πρέπει να σφύζει από ζωή. Μου πέρασε από το μυαλό να της προσφέρω μια μικρή βοήθεια, αν ήθελε, με κάποιες επιπλέον δουλειές στο σπίτι της. Δεν ήθελα όμως να της αποσπάσω τη προσοχή από την εργασία της, που απαιτούσε μεγάλη συγκέντρωση, παρόλο που ξέρεις πόσο θα ήθελα να είχα μια φίλη ηλικιωμένη που καθαρίζει φασολάκια στα μέσα μαζικής μεταφοράς.

Το λεωφορείο είχε αρχίσει να γεμίζει. Μία από τις λιγοστές θέσεις που είχαν απομείνει άδειες ήταν η δική μου και της γιαγιάς μπροστά. Ήμουν περίεργος αν θα καθόταν κάποιος επιβάτης από την επόμενη στάση και ποιον από τους δύο θα προτιμούσε. Ήταν ένας άντρας σκυθρωπός που κρατούσε ένα βιβλίο, ο οποίος κατευθύνθηκε αυτόματα προς τη γιαγιά. Όμως πριν κάτσει είδε κάποια ριγμένα φασολάκια που είχαν ξεφύγει από τη σακούλα κι είχαν πέσει στην άδεια θέση, είδε και το κοφτερό μαχαίρι ποιός ξέρει, κατευθύνθηκε προς εμένα ακαριαία. Ποιος να φανταζόταν οτι δύο φασολάκια ανατρέπουν το προορισμό ενός νέου; Καλού κακού κοίταξα κι εγώ μήπως η διπλανή μου θέση είχε κάποιο παραπεταμένο φασολάκι ή έστω μήπως φαινόταν η κοφτερή μύτη του μολυβιού μου από τη τσέπη και τρόμαζε. Γιατί και τα μολύβια βελόνες είναι ξέρεις. Τίποτα απ' αυτά. Είχα λοιπόν συνεπιβάτη, έστω και από σπόντα.

Κρατούσε ένα μαύρο βιβλιαράκι με θέα το οπισθόφυλλο. Μόλις έκατσε με κοίταξε για λίγο, -έκανα τον αδιάφορο- και αφού σιγουρεύτηκε για την απάθειά μου, αναποδογύρισε άφοβα το βιβλίο κι άρχιζε να το διαβάζει. Το σκηνικό αποκτούσε ενδιαφέρον. Συνέχισα να κάνω τον αδιάφορο για να τον αφήσω να βυθιστεί μέσα στις λέξεις, κοιτάζοντας τάχα από το τζάμι τα μελαγχολικά κορίτσια που κάπνιζαν χωρίς τη στολή τους στη πίσω αυλή κάποιων μακ ντόναλντς. Εγώ μακ ντόναλντς δεν είδα. Το λεωφορείο άρχιζε να γεμίζει σχεδόν ασφυκτικά. Περίπου δέκα όρθιοι. Έριξα μια κοφτή ματιά στο εξώφυλλο: Μ. Mπακούνιν - Θεός και Κράτος. Ωραία, όλα πάνε βάσει σχεδίου. Υπήρχαν τώρα δεκαπέντε όρθιοι. Θεός και Κράτος. Ο διπλανός μου άρχισε να διαβάζει ψιθυριστά. Η γιαγιά μπροστά γύρισε και τον κοίταξε για μια στιγμή. Έκανε ένα νεύμα συναίνεσης. Πλησίαζε η ώρα αιχμής. Τώρα ο διπλανός μου διάβαζε το βιβλίο δυνατά. Όλοι οι επιβάτες είχαν τα αυτιά τους ανοιχτά χωρίς βέβαια να τον κοιτούν, γιατί κανείς δεν χαραμίζει το βλέμμα του σε έναν τρελό σ' ένα μέσο μεταφοράς. Αν τον κοιτάξεις θεωρείται αδυναμία και μπορεί να μπλέξεις. Στο κέντρο του λεωφορείο με τους όρθιους ένα γυφτάκι στην αγκαλιά της μάνας του άρχισε να γλείφει τη χειρολαβή που κρεμόταν. Αυτό προκάλεσε έναν αιφνίδιο τρόμο στους επιβάτες. Ήταν η ώρα του σαμποτάζ. Ο διπλανός μου σηκώθηκε όρθιος πάνω στο κάθισμα. Άρχισε να διαβάζει φωναχτά αντικαθεστωτικά εδάφια εκβιάζοντας τα τρομαγμένα βλέμματα. Η γιαγιά έβαλε το μαχαίρι στη ράχη του βιβλίου για χάρη της μεταμοντέρνας απειλής. Τώρα κοιτούσαν όλοι και ουρλιάζανε. Εγώ κουνούσα τα χέρια μου ρυθμικά σαν ένας ατάλαντος μαέστρος -όλοι οι μαέστροι είναι ατάλαντοι- και που είναι έτοιμος να δεχθεί το γιουχάισμα των θεατών. Εντωμεταξύ, το γυφτάκι είχε καταλάβει τη συμμαχία μας. Γλίστρησε από την αγκαλιά της μάνας του κι άρχισε να πετάει στην οροφή ανοίγοντας τρύπες με τη κοφτερή γωνία του φτερού του, ώστε να μπαίνει οξυγόνο κατά τη διάρκεια της επιχείρησης.

Είχαμε επιτέλους πιάσει προορισμό.«Ασφάλισε τις πόρτες οδηγέ, oι όμηροι θα απελευθερωθούν όταν γδυθούν απ' το θνητό τους σώμα.»

Y

2011-10-06T05:10:00.000-07:00

πόσα καγιέν πρέπει να πυρποληθούν στη χώρα αυτή για να με αγαπήσεις;

ελα να κουρνιάσουμε μέσα στο ύψιλον τής νύχτας

και θα βρεθούν και τα σπίρτα στο στήθος

εγώ δεν είμαι ποιητής δεν είμαι ούτε ο λυγμός του

2011-10-03T13:10:00.000-07:00

θα ξαγοράζατε τους μαγέρους μου

να ρίξουνε σουλιμά στο φαγί μου

(Κ. Βάρναλης)

Δεν ντρέπομαι να ομολογήσω οτι για αρκετό καιρό με τριβέλιζε η σκέψη να λάβω μέρος σε έναν ποιητικό διαγωνισμό που διοργάνωναν κάποια σπουδαία λογοτεχνικά περιοδικά, από αυτά που δεν διαβάζει κανείς. Και δεν ντρέπομαι να πω οτι το σκεφτόμουν σοβαρά για τον αποκλειστικό λόγο οτι δινόταν χρηματικό έπαθλο 5 χιλιάδων. Για χαρτονομίσματα τού ευρώ μιλάω. Λεφτά που τα έχω ανάγκη άμεσα, άσχετα αν θα κέρδιζα ή όχι, όπως και αρκετοί άλλοι.

Προχτές έληξε η προθεσμία και μη τα πολυλογώ, δεν ταχυδρόμησα τίποτα, κάτι που με δυσαρέστησε και με χαροποίησε ταυτόχρονα. Με δυσαρέστησε γιατί θα πρέπει να εφεύρω κάποιο άλλο είδος έξυπνης ληστείας για να βγάλω τα προς το ζην, μιας και ανήκω στη κατηγορία των εργαζόμενων ανέργων. Όμως με ευχαρίστησε κιόλας γιατί ξέφυγα για μια ακόμη φορά από το βαθύ κράτος της ποίησης.

Δεν είναι εύκολα πράγματα αυτά. Γύρω απ' τη καρδιά υπάρχουνε κάτι μικρές αρτηρίες που μέσα τους ρέει το μολυβένιο δηλητήριο. Στο μεσαίωνα το φαρμάκι αυτό το έλεγαν σουλιμά. Λίγο να παρεκκλίνεις από τη γλυκύτητα των πραγμάτων και μπεις στα μονοπάτια της ματαιοδοξίας, οι αρτηρίες αυτές σού τυλίγουν τη καρδιά και σου πετάνε το δηλητήριο κατευθείαν στο μυοκάρδιο. Κι ύστερα με μολυβένια καρδιά πόσο να σείρεις μια ζωή που σου γίνεται βαρίδι;

Πρέπει να μάθουμε να ξεχωρίζουμε κάτι εκδοτικούς καρχαρίες που τρέφονται χρόνια με αυτά τα σουλιμένια βαρίδια και η δουλειά τους είναι να ψαρεύουν ανυποψίαστα πλουσιόπαιδα ή και φτωχόπαιδα με κλίση στον ρομαντισμό για να τους τυπώνουν συλλογές έναντι 3 χιλιάδων το κεφάλι. Για χαρτονομίσματα τού ευρώ μιλάω πάλι.

Ξέρεις κάτι; τελικά όσο περνάνε τα χρόνια συνειδητοποιείς οτι η ποίηση δεν είναι για ξεπούλημα, ειδικά αυτές τις μέρες που βιώνουμε το πιο εξτρεμιστικό είδος του καπιταλισμού. Η ποίηση μοιράζεται, απελευθερώνεται, προσφέρεται με μια χειρονομία. Κάποιοι επιμένουν να την παραδίδουν σε σφαγεία και να την τεμαχίζουν με μπαλτάδες ΙSBN. Αυτός είναι ο λόγος που σπάνια βρίσκεις στα χρόνια της πιο ακραίας κερδοφορίας, έναν ποιητή ντόμπρο και κατηγορηματικό, που να έχει εκδώσει ταυτόχρονα και μια ποιητική συλλογή, ανάμεσα σε χιλιάδες που βγαίνουν κάθε χρόνο. Χιλιάδες κάθε χρόνο. Χιλιάδες κάθε χρόνο.

Δεν είμαι από τους ανθρώπους που μυρίζουν τα βιβλία στα βιβλιοπωλεία. Για την ακρίβεια γελάω λιγάκι με αυτούς που το πράττουν, κι απορώ με το μέγεθος της αφέλειάς τους, η οποία δεν τους επιτρέπει να καταλάβουν οτι πρόκειται προφανέστατα για την μυρωδιά του βιομηχανικού ιδρώτα των εκμεταλλευόμενων, που χωρίς αυτόν δεν θα μπορούσε να παραχθεί το άθλιο εκδοτικό υπερκέρδος. Βασικά πώς μπορείς να συγκινηθείς πραγματικά με κάτι αγοράσιμο και πουλήσιμο; Αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα για την τέχνη τού καιρού μας.

Με λίγα λόγια η ταφόπλακα της ποίησης έμελλε είναι πλέον η ίδια η ποίηση που γράφεται, γιατί κατά βάθος η ποίηση μισεί πια όλα τα μολύβια. Φαίνεται πως η διαχείριση του ρομαντισμού είναι το κλειδί στην αξιοπρεπή ύπαρξή τού ανθρώπου. Αν ο ρομαντισμός δεν ευαγγελίζεται το ανειρήνευτο παραδίνεται δεμένος χειροπόδαρα στην καταθλιπτική απραξία της ειρήνης.

Κι όσο για τα λεφτά, γνωρίζω πλέον προσωπικά ανθρώπους που ψαχουλεύουν στα σκουπίδια. Μοιράζομαι το ίντερνετ με Κασμίριο πωλητή cd από το κάτω πάτωμα. Δε με τρομάζει η ιδέα να καταλήξω παράξενος γέρος σε ένα παγκάκι να παραμιλάω. Και κάτι ακόμη: από μικρό παιδί μου αρέσει να χαζεύω τα κηδειόχαρτα της γειτονιάς μου. Γι' αυτό λοιπόν δεν έχω τίποτα να φοβηθώ. Για τα μολυβένια χαρτονομίσματα τού ευρώ μιλάω και πάλι.

ΚΥΚΛΟΤΕΡΕΣ

2011-09-28T04:34:00.000-07:00

παράτα τη ζωή σου. είναι παγίδα. έμαθα πως η πόρτα που οδηγεί στο αποτρόπαιο είναι υπαρκτή. ξέρεις που θα 'ρθεις να με βρεις. ξέρεις που ξαποσταίνουνε τα φίδια. έλα να τη περάσουμε μαζί. και μην αργείς. έχουμε να χαράξουμε κι ένα ρητό: In girum imus nocte et consumimur igni. νύχι νύχι θα το σκαλίσουμε στον αιώνιο βράχο. βλέπεις, μόνο τους ρόζους πρέπει να εμπιστεύεσαι σ' αυτό το κόσμο.

παράτα τη ζωή σου ποιο είναι τ' όνομά σου; και τ' όνομά σου παγίδα είναι.

θα δεις που δεν θα μας αναζητήσει κανείς τους. έχει και η αγάπη τα όρια της. κλείσε για μια στιγμή τα μάτια σου και δες το πίσω μέρος των βλεφάρων σου. κι η αγάπη υπόκειται στους νόμους του εμπάργκο. κι άλλωστε, ησύχασε, δε ξέρουνε το μυστικό για να μας φτάσουν. πώς θα περάσουνε τη πόρτα; πολλοί τη φτάσανε αλλά δε βρήκαν το κλειδί. λένε πως το κλειδί είναι κάτω από μια μεγάλη πέτρα. όλοι σηκώνουνε τη πέτρα αλλά κλειδί δε βρίσκουν από κάτω. ταπεινωμένοι επιστρέφουν στη πατρίδα. πού να φανταστούν οτι κρατούσαν το κλειδί στα χέρια τους; μόνο να δίνουν ρέστα είναι ικανοί. η ιστορία διδάσκει πως οτι δε σπάζεται στην ώρα του γεννάει την αρρώστια.

ήρθε η ώρα. έλα να σπάσουμε μαζί τη πόρτα που θα μας οδηγήσει στο τόπο που γεννιέται η εσχάτη προδοσία. το ρόδι είναι το γευστικότερο μέσα στα κόλλυβα και θα σου πω γιατί. γιατί ο χασομέρης προλετάριος είναι το επαναστατικό υποκείμενο. ποιoς είπε οτι υπάρχουνε ανώφελες υπάρξεις;

πόσες βραχογραφίες δε θα ανακαλυφθούν ποτέ τους και πόσα εγκλήματα θα μείνουν ανερμήνευτα; πόσα τριξίματα στις σωληνώσεις κρεβατιών θα χαθούν μέσα στα όνειρα των κοιμισμένων παιδιών στα ορφανοτροφεία; πόσα ακόμα αποτσίγαρα θα φαν' τα ψάρια; σε ρωτάω, πόσοι παιδικοί δράκοι θα παραμείνουνε στα σκοτεινά μέχρι η ύλη τους να γίνει σκόνη στο πάτο του μπαούλου;

ας κινήσουμε λοιπόν στο τόπο που οι σκιές μας θα χουν πάνω τα φτερά του δράκου. γιατί στο τόπο που βασιλεύουνε εφτά ήλιοι τι σκιές περίμενες να σχηματίζονται; πάμε να περιπλανηθούμε χωρίς ίχνος αριθμητικής στον οισοφάγο μας με μια κραιπάλη που θα αποτίει φόρο απέχθειας στον παλαιό το κόσμο. κρατάς μυστικό; ο παράδεισος είναι γεμάτος κρασοβάρελα.

τέρμα πια τα δάκρυα κι ας λιώνουν κι ασήμι όταν πέφτουνε. το είδα με τα μάτια μου. όχι άλλα κίτρινα χαρτάκια που αγοράζουνε χρυσό και λίρες στα φανάρια. θα πούμε σπίτι μας τη πιο κακόφημη παρέα. θα πούμε οικογένεια τα πιο χοντρά σκυλιά των λιμανιών. και να δεις που το χρυσάφι μας τις νύχτες θα φωσφορίζει μέσα από τις πληγές μας ένδοξα.

περιπλάνηση υπόσχομαι. σύγκρυο υπόσχομαι. ήρθε η ώρα να χορέψουμε στη προκυμαία. In girum imus nocte et consumimur igni. διάβασέ το κι ανάποδα αν θες. κοίτα να δεις που πάλι στη πόρτα βγαίνει.

"ένας φακός χωρίς μπαταρίες μέσα σε ανθρακορυχείο"

2011-09-22T04:09:00.000-07:00

Στο σημείο αυτό πρέπει να ομολογήσω οτι πριν λίγες μέρες, βρισκόμενος για λίγα δευτερόλεπτα εκτός ελέγχου, έριξα μια δυνατή μπουνιά στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου. Αν και δεν έχω καμιά ιδιαίτερη μυική δύναμη, αυτόματα πετάχτηκαν διάφανες φλέβες νερού στο τζάμι και ρωτάω λοιπόν, τι είναι η τρέλα τι είναι το αμόκ.

Μεγάλωσα στο πιο συντηρητικό νησί της ελλάδος στατιστικά. Λίγο πριν μπει κανείς στο λιμάνι της Σαλαμίνας θα συναντήσει δεξιά του ένα μικρό κι ασήμαντο νησάκι. Ο Άγιος Γιώργης κατά τύχη δε λέγεται μικρή Σπιναλόγκα, κατά τύχη δε λέγεται μικρή Λέρος, και ποτέ δεν έχει πρωταγωνιστήσει σε κάποιο ντοκιμαντέρ. Όμως για 100 περίπου χρόνια και μέχρι το 1947 λειτουργούσε ως χώρος καραντίνας ανθρώπων με κρούσματα χολέρας και αργότερα, αλλάζοντας χρήση, έγινε χώρος αποθήκευσης των τρελών της πρωτεύουσας. Σήμερα μισογκρεμισμένα σπίτια κρύβουν στους σοβάδες τους τις ιαχές ενός βασανιστικού εγκλεισμού. Οι ντόπιοι ακόμη τους θυμούνται από απέναντι να περιφέρονται σα ζόμπι γυμνοί και πεινασμένοι, να ζητούν απεγνωσμένα βοήθεια κι άλλες φορές να χαιρετούν νοσταλγικά. Mάλιστα, ένας νεαρός κάτω στο μώλο κρατούσε συχνά ένα κουβά στα χέρια του. Τον γέμιζε από τη δεξιά πλευρά του μώλου και τον άδειαζε στην αριστερή χωρίς σταματημό. Έχυνε τη θάλασσα αριστερά λέει για να ξεφύγει απ' την άλλη. Θα τη θυμάστε άραγε αυτή την ιστορία όταν περάσετε κάποτε από κει;

Τι είναι άραγε η σχιζοφρένεια αν όχι ένα πείσμα; μια πίστη στο αδύνατο μέσα σε μια κοινωνία που αναπαράγει καθημερινά τα ασφυκτικά όρια του δυνατού και επιθυμητού; θυμάμαι πριν χρόνια που περπατούσα με την θ. ώσπου ξαφνικά μου αφήνει το χέρι και χωρίς να κοιτάει δεξιά ή αριστερά άρχισε να διασχίζει τη λεωφόρο διαγωνίως, λες και δεν υπήρχαν αυτοκίνητα που έκαναν πανικόβλητα ελιγμούς για να την αποφύγουν, λες και ζούσε ένα παράλληλο γαλήνιο σύμπαν χωρίς αυτοκίνητα τριγύρω ή μήπως γνώριζε πως τελικά θα την απέφευγαν όλα; είναι η σχιζοφρένεια, όπως την αποκαλούνε, κάποιο είδος κρυφής μελλοντολογίας; αυτό που ξέρω είναι οτι δεν την ακολούθησα παρά μόνο όταν πήγα στη διάβαση των πεζών και περίμενα το φανάρι τρομαγμένος.

Σκέφτομαι οτι οι τρελοί υπάρχουν για να νιώθουν υγιείς όλοι οι υποταγμένοι μέσα στον παραλογισμό της κερδοφορίας. Ποιος ξέρει, ίσως οι τρελοί να γεννιούνται από τα λεπτά βότσαλα που δεν έκαναν γκελ στη θάλασσα όταν πετάχτηκαν από κάποια παιδιά. Δε γκελάρουν όλοι οι άνθρωποι. Στο μέλλον ίσως δημιουργηθούν οι ιδανικές συνθήκες για να ζήσει ένας ψυχικα ασθενής, ίσως όλη η κοινωνία δομηθεί επάνω του. Άσε που μπορεί να χορηγούν και χάπια που θα γιατρεύουν τον βιολογικό συντηρητισμό του υγιή και θα προκαλούν διάφορα επιθυμητά είδη ψυχικής διαταραχής. Ποιος το γαμάει όμως το μέλλον τώρα.

Θυμάμαι επίσης χρόνια πριν το θοδωρή που πέρναγε απ' τη δουλειά τα μεσημέρια και μίλαγε άπταιστα τα ακαταλαβίστικα με έναν ξέφρενο ρυθμό. Και τον γιάννη που περπατούσε ανάποδα κατά μήκος της παραλίας προκαλώντας τη χλεύη των περαστικών. Ένα βράδυ έβαλε φωτιά στο σπίτι του κι από τότε τον χάσαμε από τη γειτονιά. Μάλλον σε κάποιο ψυχιατρείο θα βρίσκεται τώρα, σε μια γωνιά να παραληρεί περιτριγυρισμένος από βόμβους μαύρων μυγών. Μήπως τα παραλέω; Μάλλον δε γνωρίζετε πως ο διευθυντής του ΨΝΑ-Δαφνί είναι δηλωμένος χρυσαυγίτης. Μάλλον δε γνωρίζετε οτι στη κλινική Σινούρι κάνουνε ακόμα ηλεκτροσόκ στους ασθενείς. Μη νομίζεις βέβαια, το ονομάζουν ηλεκτροσπασμοθεραπεία κι έτσι όλοι βολευόμαστε.

Κι εγώ ακόμη, που δεν έχω λεφτά να φτιάξω το τζάμι του αυτοκινήτου, κι είμαι αναγκασμένος να οδηγώ με τις διάφανες φλέβες νερού -ή μήπως μοιάζει με γενεαλογικό δέντρο;-, όποιον γνωστό συναντάω προφανώς δε του λέω οτι το έσπασα εγώ. Πάντα υπάρχει τριγύρω ένας ψυχωτικός να σου πετάξει μία πέτρα χωρίς λόγο στο δρόμο. Βλέπεις οι τρελοί καταχωνιάζουν για τα καλά τη φτήνια μας. Ο δικός τους αποκλεισμός θα τακτοποιεί για πάντα τη δικιά μας ακοσμία εως ότου καταπιούν όλη τη θάλασσα τα ψάρια κι έτσι το σκάσουμε από δω.

το ζερό

2011-09-14T12:14:00.000-07:00

ένα χειμωνιάτικο βράδυ οι φύλακες της πόλης έσφαξαν όλα τα κοκόρια της και από τότε η πόλη δε σου λέει καλημέρα.

η ζωή στη πόλη σε κάνει άχαρο και φουκαρά που τρέχει να προλάβει το ζερό. σε κάνει ον περαστικό και αναλώσιμο σαν μία χούφτα ρέστα περιπτέρου. κοίτα τις ρομαντικές γιαγιάδες, τις μοναχικές, στα μίζερα μπαλκόνια της μητρόπολης, κοίτα πώς ποτίζουνε τα γιασεμιά αργά και βασανιστικά εις το όνομα των παιδιών που τις ξέχασαν.

ξέχασέ τα όλα μεγάλε και κάντην από δω με το πρώτο λωφορείο. πες φεύγω κι αποχαιρέτα τους όλους χωρίς υπερβολές και δάκρυα. μη πληρώσεις το νοίκι και τους λογαριασμούς, άστα για τα ναύλα. και τις προσκλήσεις για το σινεμά πάρτες για λάφυρα για να γελάς. α, και μη ξεχάσεις τα εκπτωτικά κουπόνια από τη domino's. αυτά κάντα φύλλο και φτερό. έτσι κι αλλιώς ξέρεις πως η μεγαλύτερη χρεωκοπία είναι τα βλέμματα που δε κοιτούν πώς ξεφλουδίζει ένας ευκάλυπτος. δεν έχεις χρόνο, βιάσου, πες φεύγω. πώς να σε σώσει ένας ταρατσόκηπος καλή μου. δε παίζουν με το ανικανοποίητο. γελοιοποιήσε δε το βλέπεις; πες φεύγω και τράβα στο παρελθόν μία γραμμή. ξέρεις, σαν αυτές που τραβούσε κι η μάνα σου, μολυβιά τη μολυβιά, στο τοίχο όταν ψήλωνες. βάψτονε λουλακί και φύγε. έτσι για εκδίκηση.

η γραμμή της ζωής στη μεγαλούπολη μοιάζει με τομή νεκροτομείου πάνω στο παγωμένο πάγκο. κι ο νεκρός δεν ανασταίνεται μόνο μυρίζει. αθήνα θανατίλα. φύγε όσο προλαβαίνεις. ποτέ δεν αναστήθηκε νεκρός στα χρονικά. άντε να ζήσεις σ' ένα φτωχικό δίπλα στο ποτάμι. σε μια μικρή αυλίτσα με κληματαριά. να σε καλημερίζουν κοπάδια άγριων αλόγων καθώς μιμούνται φανερά το μούγκρισμα του ανέμου.

ένα πρωί η πόλη θα ξυπνήσει και όλοι οι φύλακες θα χουν πνιγεί στο αίμα. είναι φανερό πως θα 'μαι αθώος.

miroslav tichy painting

ΒΗΜΑΓΚΑΖΙΟΝΕΣΚΟ

2011-09-08T07:39:00.000-07:00

σε ποια γυναίκα ανήκουνε αυτά τα μπούτια;

[..]

και παίρνει να βοά

ο πιο αδειούχος έλατος

ο πιο πολίτης

ο πιο οδόφραγμα

ο πιο δικαίωμα στη δολιότητα

ο πιο πέφτοντας

καταμεσής των απαρέμφατων

που συναντάς πηγαίνοντας κατά τον Άδη

το μονοπάτι αριστερά

ίσα κάτου.

απόσπασμα από το ποίημα 'Μεταμοντέρνα Μεταφυσικη' του Έκτορα Κακναβάτου

το μόνο ευχάριστο είναι οτι τη λέξη 'εμπρηστική'

ο συντάκτης της στήλης δεν την έβαλε σε εισαγωγικά.

ένας άπλυτος εξομολογείται

2011-09-05T02:40:00.001-07:00

Δεν είμαι απ' τους ανθρώπους που λατρεύουν το μπάνιο και τις σαπουνάδες ή από αυτούς που κοιτάνε το τσουτσούνι τους στο καθρέφτη. Έχω συμφιλιωθεί με το σώμα μου δε το μισώ δε το λατρεύω. Θέλω μόνο να γλείψω τον ιδρώτα σου. Αλλεπάλληλα.. Η συχνότητα του πλυσίματος κάθε μήνα ισούται με τον αριθμό των πραγματικών σου φίλων επί δύο. Εγώ δεν έχω φίλους. Οι δαίμονες με εκτιμούν. Από τότε που το εμπόριο εισέβαλε στο σώμα μας ξεχάστηκε η μυρωδιά του ανθρώπου. Άσε με να σε γλείψω. Αφού ξέρεις πως το axe εφηύρε τη πρόωρη εφίδρωση. Στο μέλλον θα ανοίξουν ινστιτούτα αρωματισμού σπέρματος. Αλλεπάλληλα. Όμως οι δαίμονες λατρεύουνε την απλυσιά. Ποιός νομίζεις σκότωσε τη Μarion στο Ψυχώ; Έχε το νου σου μικρή μου στη μπανιέρα ή πέσε στην αγκαλιά μου να τελειώνουμε.

Εχτές ήμουν τόσο βρώμικος που μου πήρε τρία λεπτά μέχρι να αποφασίσω από που θα αρχίσω το σαπούνισμα. Τελικά άρχισα από τις μασχάλες, όπως κάνω από 7 χρονών. Ένας καλός ψυχολόγος στο μέλλον θα πρέπει να εντοπίζει την ανασφάλεια ή τη νεύρωση του πελάτη του με βάση πως ταξινομεί τις κινήσεις του στο μπάνιο. Όλοι έχουμε μια πλούσια παρτιτούρα με το ίδιο όμως φινάλε: για σκέψου, όταν βγαίνεις από το ντους πάντα αρχίζεις το σκούπισμα από το πρόσωπο. Είναι η ατέλεια του ανθρώπινου είδους πνιγμένου μέσα στο πολυθέαμα. Από το πρόσωπο πάντα. Το πολυθέαμα είναι η σαπουνάδα στα μάτια σου. Εξακολουθώ να θέλω να γλείψω τον ιδρώτα σου.

Ακού αυτό. Ένα χαϊκού το οποίο θα το φέρω σε οριζόντια μορφή πηγαίνει ακριβώς έτσι: κάποια άφησε στο νερό της μπανιέρας ένα νούφαρο. [Σπύρος Θεριανός] Ε λοιπόν δε θα μπορούσε να ειπωθεί με καλύτερο τρόπο πόσο υπέροχα υποφέρει ο πολιτισμός μας από τον αστισμό του. Με δυο αρωματικά κεριά κι ένα αφρόλουτρο γιαπωνέζικου κίτρου κάποιοι νομίζουν ο,τι θα γίνουν ευτυχισμένες υπάρξεις. Είναι μακριά όμως οι λίμνες. Δε ξεγελιούνται οι δαίμονες μ' αυτό το τρόπο. Το μόνο που καταφέρνουν είναι να γεννούν νερόφιδα στο μπάνιο. Αλλεπάλληλα. Ο σύγχρονος λευκός αντιλαμβάνεται την έννοια της καθαρότητας σύμφωνα με τις σκοτεινές διαδρομές του ναζισμού. Με αυτά τα πράγματα δε θέλω να έχω παρτίδες. Κι ούτε είναι τυχαία η ανακλαστική κίνηση του καθαρού ανθρώπου να αποδώσει το ρήμα 'μυρίζω' δίπλα στο υποκείμενο 'μετανάστης' ενώ ακολουθεί ο τοπικός προσδιορισμός 'λεωφορεία'. Νερόφιδα παντού γλυκιά μου. Η κάθαρση θέλει τη κλειδαριά της. Άνοιξε μου λοιπόν marion πριν είναι αργά. Ξεκλείδωσε τη πόρτα. Τα δημόσια λουτρά σε γέννησαν σκουλήκια θα σε γλείφουν. Λιωμένη πέτσα Αύγουστο νεκροταφείο Κρήνης. Λίγο έξω από τα Τρίκαλα.

δημοσιεύτηκε στο τεφλόν #5