6/1/15

Μοίρα, έχεις τον γραφικό μου χαρακτήρα;

Ο Ρεμπώ δεν είναι ποιητής. Είναι ένας οραματιστής. Τα κείμενά του μοιάζουν με κώδικες που φανερώνονται σε μας αργά, δεκαετία με τη δεκαετία. O Ρεμπώ δεν είναι ποιητής. Είναι ο άνθρωπος που αποκήρυξε την τέχνη εν ζωή από πολύ νωρίς, μπήκε και περπάτησε ανήθικος στην απαγορευμένη ζώνη. Είναι ο άνθρωπος φυγή, ο άνθρωπος φούγκα, που τα ίχνη του χάνονται στην Ευρώπη και σβήνουν σε σκοτεινές περιοχές της Αιθιοπίας. Μόνο κάποιες επιστολές φανερώνουν σε μας λιγοστές πατημασιές του. Αν θεωρήσουμε τα γράμματα αυτά αντιπροσωπευτικά πρέπει να το ομολογήσουμε: ο άνθρωπος που είχε υποσχεθεί πως «ποτέ δε θα δουλέψει» τώρα έγινε μεροκαματιάρης. Ο άνθρωπος που ζούσε πάμφτωχος μέσα στην ακολασία, τώρα αποταμιεύει λεφτά για να γυρίσει πίσω στην πατρίδα και να παντρευτεί. Η αυταρχική και μισητή του μητέρα τώρα αποκαλείται αγαπητή μου μαμά. Ο ανυπότακτος Ρεμπώ, ο βασιλιάς της ανομίας, τώρα έχει έγνοια για την ανυποταξία του και θέλει να υπηρετήσει όταν επιστρέψει στη Γαλλία. Τι διάολο συμβαίνει; Πράγματι το εννοούσε όταν έγραφε πως «εγώ είναι ένας άλλος;» κι ότι «αποφάσισα να γίνω ο καθένας;» Μήπως τελικά εγκατέλειψε την ποίηση για να πράξει τα λεγόμενά του; Ναι. Όντως. «Τον φανταζόμουν με όπλα, με ένα άλλο πρόσωπο» θα γράψει παιδί ακόμα. Χρόνια αργότερα το ποίημα θα του βγει αφού «θα οργανώσει ένα καραβάνι και μέσα στην καυτή έρημο θα οδηγήσει ένα εμπόρευμα γεμάτο όπλα στον Μενελίκ, το βασιλιά της Σόα». Είναι ο άνθρωπος που αργότερα, σε κάποια βάθη της Αφρικής, με το δεξί πόδι «πρησμένο σαν μπάλα», θα φτιάξει ένα φορείο μόνος του, θα ρίξει από πάνω ένα πανί, και θα τον μεταφέρουν παλλόμενο δυο βδομάδες μέσα στην έρημο δεκάξι «νέγροι αχθοφόροι», λες και πήγαιναν το βασιλιά τους. Είναι ο άνθρωπος που «έχοντας πίστη στο δηλητήριο» ούρλιαζε στα παραισθησιογόνα ποιήματά του «χορός χορός χορός» λες και γνώριζε  καλά πως στην κατακλείδα της ζωής του θα τού ακρωτηριάσουν μέχρι πάνω το δεξί πόδι. Τα γράμματά που στέλνει από το νοσοκομείο είναι αρχέτυπα σπαραγμού. Ακόμη κι έτσι όμως, μια μέρα πριν το θάνατό του, με το ένα και μοναδικό του πόδι στον τάφο, αυτός θα επιχειρήσει μέσω αλληλογραφίας να βγάλει εισιτήριο ώστε να επιστρέψει στην αγαπημένη του Αφρική. Ο Ρεμπώ δεν είναι ποιητής. Είναι ο άνθρωπος που σάρκασε το πεπρωμένο του και μόνο με όρους θυσίας μπορεί να κατανοηθεί η ζωή του.

με λίγα λόγια
τα μεσάνυχτα της τετάρτης
το ντελίριο θα είναι ρεμπωειδές
και το ποδαρικό θα επιχειρηθεί με πατερίτσα

και ένα / και δύο

αρχική photo: masao yamamoto

6 σχόλια:

  1. Πολύ ενδιαφέρουσα προσωπικότητα. Δυστυχώς δεν μπορώ να καταλάβω τα περισσότερα από αυτά που γράφει.Θα ξανακάνω μια προσπάθεια με αφορμή αυτή την ανάρτηση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. gia emas pou ti hasame tin ekpombi, 8a tin anevasis opos tin proigoumeni?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. euharisto, na'se kala! de vlepo tin ora! i proigoumeni itan apo tis pio endiaferouses ekpombes pou eho akousi ke den akouo poli radiofonio! avantgarde ke anadiknii to ergo tou pound, mbravo sou ke kali sinehia!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. "αδιακοπη φαρσα..η αθωοτητα μου θα μ'εκανε να κλαψω.Η ζωη ειναι φαρσα για να παιχτει απ' ολους"... Ρεμπω.. αγαπημενος (αληθεια, αναρωτιεμαι κι εγω:υπαρχουν καπου οι εκπομπες? η οποιος προλαβε..)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

πόρτα πόρτα