20/11/13

Αναστάσιος Θεοφίλου: Αθώος. TassiosThita: Με αναστολή. Paranoiriko: Ισόβια.


δεν είναι η δουλειά του νομοθέτη
να γράφει ιστορία
αλλά να σβήνει την ιστορία
που γράφει ο παραβάτης
Ψυττάλεια Β

Πολλές είναι οι ιστορίες που συνοδεύουν τις διαδρομές των ποιητικών συλλογών που φτιάχτηκαν κατά τη διάρκεια της α’ φάσης του Project Ψυττάλεια, αλλά νομίζω πως ο πιο περιπετειώδης προορισμός που γεννήθηκε σε μία από αυτές ήταν του σωφρονιστικού καταστήματος στο Δομοκό.  Παραλήπτης ο Τάσος Θεοφίλου.

Με τον Θ. ήμασταν συμμαθητές στο νηπιαγωγείο. Έτσι τουλάχιστον νιώθω. Περίεργο συναίσθημα να το διατηρώ για κάποιον που δεν έχω αντικρίσει ποτέ το πρόσωπό του. (Ευτυχώς έχω καλλιεργήσει τη γνώση να μην πιστεύω στα πρόσωπα που δείχνει η τηλεόραση). Νομίζω όμως πως κι εκείνος αισθάνεται το ίδιο. Κι αυτό γιατί γνωρίζει στενά ο ένας τη διαδικτυακή παρουσία του άλλου στην μπλογκόσφαιρα, από τότε που ο όρος μπλογκόσφαιρα δεν είχε ακόμα γραφτεί στο διαδίκτυο για πρώτη φορά.

Το βιβλίο φτιάχτηκε. Με κάποιον τρόπο στάλθηκε. Φτάνοντας όμως στην πύλη θεωρήθηκε επικίνδυνο από τους σωφρονιστικούς υπαλλήλους και δεν πέρασε στα ενδότερα της φυλακής. Έτσι ο Θ. δε διάβασε ποτέ το ιδιότροπο βιβλίο μου. Σιγά το πράγμα θα μου πεις. Όμως ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι τα ποιήματά μου απευθύνονται αποκλειστικά σε ανθρώπους εκτός των τειχών. Κι αυτή η διαπίστωσή, όπως και να ‘χει, μού προκάλεσε θλίψη. Από την άλλη βέβαια με γοήτευσε ο φόβος των δεσμοφυλάκων για την ποιητική χειροτεχνία και την παλίμψηστη ιδέα της Ψυττάλειας. Εκ του ασφαλούς μιλάω βέβαια, γιατί σε ένα βαθμό είναι ο ίδιος λογοτεχνικός φόβος που ανάγκασε τους προστάτες τού πολιτεύματος να φτάσουν στο σημείο να θεωρήσουν τα απολαυστικά βίαια λογοτεχνικά κείμενα του Θεοφίλου επιβαρυντικά στοιχεία για την πολιτική του υπόσταση.

Η δίκη του θα ξεκινήσει σύντομα. Οι ανυπόστατες κατηγορίες στηρίζονται σε μία αυτοσχέδια συνταγή αλχημείας που όσο κι αν προσπαθούν μέσα σε σκοτεινά γραφεία να μετατρέψουν το μόλυβδο σε χρυσό, το μόνο που καταφέρνουν είναι ο μόλυβδος να παραμένει πάντα μόλυβδος και να μουτζουρώνει τα πρόσωπα των τσακαλιών της αντιτρομοκρατικής κάτω από τις κουκούλες τους.

Και γι’ αυτό οι νομικίστικες κατηγορίες θα καταρρεύσουν εύκολα. Αυτό δε σημαίνει ότι έχω καμία εμπιστοσύνη στην αστική κάστα της δικαιοσύνης. Ζούμε την εποχή που δεν χρειάζονται ρεαλιστικές κατηγορίες για να καταδικαστεί κάποιος αγωνιζόμενος. Υπάρχει και ο εσωτερικός κόσμος που μπορούν να αντλήσουν ενοχή. Και εκεί ο Θ. είναι κατεξοχήν παραβάτης. Όποιος περνάει το κατώφλι της συμβατικής ζωής και μπαίνει στο αυτόνομο σύμπαν του εσώτερου βίου είναι εχθρός του πολιτεύματος. Άλλωστε, όλος ο αντιτρομοκρατικός νόμος δομήθηκε πάνω στη λογική πάταξης της ποίησης.


3 σχόλια:

  1. ας ελπίσουμε ότι η ποίηση θα τον σώσει λοιπόν

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. εξαιρετικό κείμενο για έναν εξαιρετικό συγγραφέα και σύντροφο

    πολλά μπράβο :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

πόρτα πόρτα