11/9/13

Το μπαλόνι


Ένα Σάββατο
θα βγω τα μεσάνυχτα
κρατώντας ένα μπαλόνι
αποφασισμένος
να περισυλλέξω τους αναστεναγμούς των

αποφυλακισμένων αυθημερόν
οροθετικών γυναικών
αποτυχημένων τρομοκράτων
γυναίκών με σημάδια στον καρπό
αστέγων μέσα σε κούτες lcd
όρθιων ασθενών στα παράθυρα του Ευαγγελισμού
μοναχικών στα μπαρ με σκυμμένο κεφάλι
μελαμψών πωλητών τριαντάφυλλων

θα μαζέψω τους πιο ανθεκτικούς
με μοναδικό σκοπό
να φουσκώσω το πιο δυνατό μπαλόνι της γης
να το βάλω προσεχτικά σ' ένα κουτί fragile
και να το πάω εκεί που χύνεται μυστικά 
η πανσέληνος όταν αδειάζει
και φτιάχνει για κλεψύδρες τα παγόβουνα
να το πάω στην αρκτική τούνδρα

τότε,
εν μέσω πάγιας σιωπής
κι άδενδρης φύσης,
θα χώσω στη γη έναν ατσαλένιο πάσαλο
και μ' ένα καραβόσκοινο
θα δέσω πάνω το μπαλόνι

θα περιμένω όσο χρειαστεί
-γιατί μαμά έκρυψες το αυγό μέσα στην φοντανιέρα;-
να πήξουνε οι αναστεναγμοί
αθάνατοι να γίνουν
δεν ξέρω αν θα ζω
να δω αυτή τη μέρα
που ο Άτλας
μετά από εκατομμύρια χρόνια
θα ακουμπήσει τις παλάμες του στα μάγουλα
και θα κοιτάει άναυδος
το μπαλόνι
μια κοσμογονική φυσαλίδα
να σηκώνει όλη τη γη
και να τη ρυμουλκεί
να τη βγάζει εκτός τροχιάς
σε μια τρελή πορεία στο διάστημα

φτάνει
ότι χύσαμε χύσαμε
τώρα μιλάει το χάος
ο παρατεταμένος πανικός
το ουρλιαχτό
μέσα στη σκοτεινιασμενη άβυσσο

φινίτο
καυλιάρηδες
δι εντ


*

5 σχόλια:

πόρτα πόρτα