31/7/12

απαγόρευση εξόδου από τη θλίψη


Αξιότιμε κύριε δικαστά,

και δάκρυα ξέρω να σκουπίζω 
και τις πληγές μου τις ποτίζω καθημερινά
και τις μνήμες μου σκαλίζω με μεγάλη προσοχή
ακόμη και τους λάκκους μου μόνος μου τους φτυαρίζω
-τι νομίζετε απέγινε η Βέρα;-

αιτούμαι λοιπόν,
την άμεση μεταγωγή μου σε έναν κήπο με αγάλματα

πριν σας φυτέψω σπάνιες αγριόσφαιρες 
στο οργωμένο κούτελο


Σας ευχαριστώ για την ακρόαση

8 σχόλια:

  1. το χάραξα στην καρδιά μου.
    καλό σου βράδυ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. «Αυτό που για τους άλλους είναι κόλαση, για μας είναι το σπίτι μας. Αυτή είναι η ιστορία της Βέρας, της Έλσας και ενός άντρα που αγαπήθηκαν πολύ. Έτσι ξεκίνησαν να μεγαλώσουν μαζί αλλά δεν πήγαν και πολύ μακριά»

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. «Λένε πως μετά το ποτάμι, κάτω στη κοιλάδα του θανάτου στο χάσιμο του φεγγαριού, επτά άγγελοι προσεύχονται γι αυτούς που φεύγουν απ’ τη πόλη...»

    και

    «Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ο θάνατος μέσα στις στοές μυρίζει πάντα αγιόκλημα και πάει προς τα δυτικά. Πάντως απ’ την πόλη θα σε βγάλω, νεκρή ή ζωντανή δεν έχει σημασία....νυχτα χωρις φεγγαρι..»

    απ την ''πρωινη περιπολο''

    κουρελιιι!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. η Βέρα χάθηκε εκείνο το πρωινό στο Μαξίμου,Σεπτέμβρης του '55...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. γουσταρω μακρα απουσια..
    ζησε τις μερες σου παιδι μου.
    δεν υπαρχει ανγκη για τιτιβισματα εκει.
    φιλια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

πόρτα πόρτα