1/6/12

σ' αγάπισσα



και πού δε πήγα να σε βρω
Οχάιο/Σρεμπρένιτσα/Ομινιακόν
'δε πέρασε από δω', μου λέγαν όλοι

έχασα τις δυνάμεις μου κι εγώ
γύρισα σπίτι γέρος
κι εσύ -για το θεό-
Οχάιο/Σρεμπρένιτσα/Ομινιακόν
με περίμενες με την πλάτη στην εξώπορτα




αγκαλιαζόμασταν για ώρα
δεν ήτανε από χαρά το κλάμα μας
Οχάιο/Σρεμπρένιτσα/Ομινιακόν
κλαίγαμε που δε προλάβαμε ν' αγαπηθούμε

εγώ έμαθα πια να ερωτεύομαι μόνο τους δρόμους
κι εσύ, ότι ποτέ δεν έρχεται


9 σχόλια:

  1. ατελείωτες οι αποστάσεις, μέσα μας μακραίνουν
    http://notiodytiko-perasma.blogspot.gr/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. "εγώ έμαθα πια να ερωτεύομαι μόνο τους δρόμους
    κι εσύ, ότι ποτέ δεν έρχεται"
    όμορφο..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. πολύ ''ψαγμένο'' και βαθυστόχαστο.δεν σταμάτησα ούτε στιγμή να πέρδομαι όσο το διάβαζα.άγγιξε τις βαθύτερες χορδές του Είναι μου.μπράβο.συνέχισε έτσι..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. έλα να αλλάξουμε το τέλος. μ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Πολύ καλό! Ευθύ, σαν να έφυγε το βελάκι κατευθείαν στο στόχο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

πόρτα πόρτα