22/5/12

με μαρκαδόρο

κάθομαι με το αυτοκίνητο σε μια καβάτζα στο βουνό
σ' ένα δρομάκι που δεν έχουν ασχοληθεί ποτέ οι αρχές 
να του δώσουν ένα όνομα
-άραγε το 'χωρίς οδό' να λέγεται άνοδο;-
θα έλεγε κανείς οτι το δρομάκι αυτό δεν υπήρξε ποτέ για το κράτος


είναι περασμένα μεσάνυχτα
η πίσσσα στον ουρανό έχει γεμίσει σίγματα
και κάτω όλο το νησί κοιμάται
θα έλεγε κανείς πως τώρα δεν υπάρχω για κανέναν


ακούω ένα παλιό κομμάτι των sigur ros
το Hun Joro από το πρώτο άλμπουμ
το οποίο θα έλεγε κανείς πως το έχει ξεχάσει και ο θεός ο ίδιος


και κάπου εδώ λες ΓΙΑ ΚΑΤΣΕ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ
σαν πολύ μοναξιά δε μαζεύτηκε ξαφνικά εδώ;
κουράστηκα να είμαι απόντας
γιατί να μην κάνω μια προσπάθεια να γίνω μέλος της κοινωνίας
να δοκιμάσω έστω
τώρα κιόλας
τώρα θα δοκιμάσω να κλείσω τα μάτια
τώρα θα κοιμηθώ σαν όλους τους πολίτες.


(10 λεπτά μετά)


μόνο που οι κανονικοί άνθρωποι δεν κοιμούνται στα αυτοκίνητα
έτσι κι αλλιώς ησυχία κάνω
ποιος δε θα με έλεγε φιλήσυχο;
ας αρχίσω από κάπου αλλού
ας δώσω πρώτα ένα όνομα στο χωματόδρομο
να ορίσω το γεωγραφικό μου στίγμα πάνω στη γη
να υπάρξω θεσμικά


(μισό λεπτό μετά)


βαφτίζεται ο δρόμος του Hun Joro
να ένα καλό ξεκίνημα


τώρα ανακουφισμένος ατενίζω τη θάλασσα 
με την επιθυμία να συμπονέσω τον πρώτο τυχόντα, 
που έμελλε να είναι ένα γκαζάδικο
διέσχιζε το τοπίο της Ελευσίνας στα 500 μέτρα από μένα
σε μία θάλασσα λάδι
πρέπει να το έχω ξαναδεί αυτό το γκαζάδικο
χωρίς να δώσω σημασία
τώρα όμως θέλω να μπω στη ζωή των ναυτικών
να γίνω ένα μέρος απ' το σώμα του λαού
ένα κομμάτι μέταλλο απ' το σκαρί του σαπιοκάραβου
-αν μου λέγαν να γλείψω ακόμα και την αλμύρα 
που πιάνει ο ίσαλος μπορεί και να το έκανα-


σκέφτομαι λοιπόν τον καπετάνιο στο πιλοτήριο
πρέπει να είναι ένας τύπος χοντρός με λίγο μούσι
έχει σίγουρα για μότο στη ζωή του κάτι σαν:
'όποιος συμφιλιώνεται με την ανία επιβιώνει εύκολα στον κόσμο αυτό'
πρέπει να μπω στο μυαλό του
κι αν κρίνω από την πορεία του πλοίου
τώρα σκέφτεται τη γυναίκα του 
ενώ προσπαθεί με ένα τρικ να αποβάλλει τη στύση του
βλέπεις έχει πολύ μικρό πούτσο για καπετάνιος
και δε θα ήθελε με τίποτα να ασχοληθεί με αυτό το θέμα τώρα
ήτανε δευτερεύον
αυτό που τον απασχολεί είναι αν η γυναίκα του έχει γκόμενο
γιατί υπήρχανε ενδείξεις
πίνει μια γουλιά καφέ
σβήνει το τσιγάρο του
και καθώς το ακουμπάει στο τασάκι κάνει σχέδια ανακατεύοντας τη στάχτη
σχήματα κυκλικά 
αφηρημένα
πότε πότε και καμιά ευθεία
πάντα όμως ακυβέρνητες διαδρομές


είναι κρίμα πάντως
που πέρα απ' τον καφέ
ο άνθρωπος δε λέει και το τασάκι


γύρω απ' τον καπετάνιο 
-Γιάννη πρέπει να τον λένε-
η μηχανή του πλοίου τρίζει με ασφυκτικές επαναλήψεις 
έτσι όπως τρίζουν όλες οι μηχανές που έχουν την μεγάλη λαχταρά 
να κάνουν κάποτε ένα ανθρώπινο λάθος
οι υπόλοιποι ναύτες κοιμούνται με τη μυρωδιά του ντίζελ στα ρουθούνια τους
εκείνη τη στιγμή μου περνάει από το μυαλό η προσωπική σκέψη:  
'ακομοδέσιο να γράψετε στο μνήμα μου με μαρκαδόρο' 
αλλά δεν ήθελα να ασχοληθώ με τις προσωπικές μου σκέψεις 
δεν ήθελα να διακόψω στη μέση 
την ειλικρινή μου προσπάθεια να γίνω συμπονετικός
ήτανε όμως στο χέρι μου;


ξαφνικά η θάλασσσα γέμισε σίγματα
ο ήχος της πρόσκρουσης
ένα ηχητικό μίξ από βράχια κύμα και μέταλλο
έβγαλαν έναν δολοφονικό συριγμό που ξύρισε με μια κίνηση
-κάπου κοντά στο γιακά της-
την ησυχία της νύχτας


ξύπναγε το νησί
τα φώτα ανάβανε ντόμινο στα σπίτια κάτω


οι βράχοι σκίζονταν
θραύσματα στον αέρα
ένα ουρλιαχτό από το πιλοτήριο
να ήτανε του αφηρημένου καπετάνιου;
όλο το σκηνικό μου θύμιζε κάτι από τα θρησκευτικά της β' γυμνασίου
κι όπως τότε στεκόμουν απαθής στα βιβλικά γεγονότα
έτσι και τώρα
κοιτούσα το ατύχημα χωρίς το απαραίτητο ίχνος του σοκ


-η απάθεια βλέπει θετικά το τέλος ενός κόσμου που ποζάρει στο φακό-


προς στιγμήν σκέφτηκα να ανοίξω το φως στο αυτοκίνητο
να νιώσω σαν τους κατοίκους που ξυπνάνε
να παίξω τον ρόλο του έκπληκτου
αλλά τι νόημα είχε πια αυτή η προσπάθεια;


η μόνη μου αντίδραση ήτανε να σηκώσω
με αργές κινήσεις το χειρόφρενο
η σύγκρουση του πλοίου με τη βραχονησίδα 
δημιούργησε μια ελαφριά δόνηση
-την ένιωσα αλήθεια ή επειδή την είδα τη φαντάστηκα;-
κι ήμουν μισό μέτρο από το γκρεμό


και κάπως έτσι η προσπάθεια μου έλαβε τέλος
θα έλεγε κανείς οτι δε με ήθελε ούτε και η αλμύρα
η σωστική λέμβος έφτανε καθώς εγώ επέστρεφα 
στο κουλουριαστό σωσίβιο του εαυτού μου
κρατούσα το τιμόνι και έκανα αυτό που ξέρω να κάνω καλύτερα:
να επιβεβαιώνω θλίψεις


-γιατί όταν τα πάντα γύρω σου είναι ένα πλατό 
να εύχεσαι να είσαι ο πιο φτηνός κομπάρσος-


(14 ώρες μετά)


διαβάζω στη δουλειά μια τοπική εφημερίδα
στο εξώφυλλο η φωτογραφία του καπετάνιου κυκλωμένη με μαρκαδόρο
τύπος χοντρός με λίγο μούσι
ο Γιάννης ήτανε.


(μια αιωνιότητα μετά)


2 σχόλια:

  1. Γράφω ένα σχόλιο για να πω πως σε αυτά τα ποστ δεν μπορεί να υπάρχουν σχόλια. (meta|σχ0λιο)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. κι έχει δικό του βενζινάδικο ο Βαγγέλης...
    άκυρο αλλά μου 'σκασε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

πόρτα πόρτα