5/1/12

όπως τρυπώνει η σκόνη στα πλήκτρα τού ακορντεόν

Η νύχτα κόλλαγε στη γλώσσα σα το πάγο. Η μυστήρια γυναίκα καθότανε κοντά στο παράθυρο κι εξιστορούσε ένα παραμύθι ρουστίκ, σκοτεινό και σφριγηλό λες κι είχαμε βγει στο βουνό να κόψουμε τα ξύλα του χειμώνα. Εγώ καθόμουνα κοντά στο τζάκι όχι τυχαία, να μου πετάει απευθείας τις λέξεις σαν κορμούς από πουρνάρια, να τους πιάνω να τους ρίχνω στη φωτιά. Έτσι εξηγείται που το κούτσουρο καίγεται λες και πατιούνται πλήκτρα μιας παλιάς γραφομηχανής.

Είχε ζεσταθεί τώρα η νύχτα κι η ώρα είχε φτάσει. Άλλαζε ο χρόνος. Δεν ήθελα όμως να τη διακόψω. Τα καράβια μουγκάνιζαν απ' έξω. Δε δίναμε σημασία αφού δεν ήμασταν στο κατάστρωμα. Εκείνη ανιστορούσε, ενώ πίσω στο παράθυρο έβλεπα να αναβλύζουν τώρα πυροτεχνήματα. Πολύχρωμα μανιτάρια φύτρωναν πάνω απ' το κεφάλι της. Δεν έβγαζα άχνα. Ήμασταν στο 2012. Συνέχιζα να ακούω με προσοχή την ιστορία τής μυστήριας γυναίκας σα να μην είχε αλλάξει τίποτα. Δεν ειπώθηκε καλή χρονιά εκείνη τη νύχτα. Η σκόνη στο δωμάτιο παρέμενε.

Μα ας μιλήσουμε για σκόνη. Γιατί αυτό είναι ο άνθρωπος. Η ζωή του όλη, μια διαδρομή στο φαλιμέντο. Κάνει πως γράφει στίχους, κάνει πως πουλάει μετοχές, κάνει πως παίζει ακορντεόν. Ότι δρόμο κι αν διαλέξει το μόνο που καταφέρνει κάθε καινούρια μέρα, κάθε καινούριο χρόνο, είναι να αναταράζει με το βήμα του τη σκόνη. Να τη σηκώνει απ' τη γη και να την ταξιδεύει. Κανείς δε γλιτώνει. Στο τέλος η αόρατη σκόνη που έχει τρυπώσει στα πνευμόνια του, όπως τρυπώνει μέσα στα πλήκτρα του ακορντεόν, όπως σκεπάζει το ράφι με τους νεκρούς ποιητές στο δωμάτιο, η σκόνη στο τέλος τον σκοτώνει. Και γίνεται ο ίδιος σκόνη που θα τη στροβιλίσει αργότερα το βήμα ενός νεαρού ξυλοκόπου. Δεν μπορεί να φανταστεί οτι πατάει σε παλαιό νεκροταφείο. Μόλις το καταλάβει τότε θα έρθει εκείνη η χρονιά, που θα ειπωθούν όλα τα «χρόνια πολλά» που δε μιλήθηκαν και έχουν στοιβαχτεί μέσα στο ζόφο. Γιατί θα είναι η χρονιά που οι ξυλοκόποι θα αφήσουνε τα δάση και θα κατέβουνε στη πόλη με τα τσεκούρια τους στον ώμο.

Η μυστήρια γυναίκα συνέχιζε την ιστορία της.
Με παρακάλεσε να μην μπερδέψω ποτέ τη σκόνη με τις νιφάδες του χιονιού.
Δώσαμε τα χέρια.

8 σχόλια:

  1. οι αλλαγές χρονιάς χρησιμεύουν μόνο στο να καθιστούν την ανάγνωση του κάφκα πιο υποβλητική.καλά να μας μπει το 12~!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Λόγια τσεκουράτα
    Μια φλόγα υπόθεση...
    Κι αν δεν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. "παρόλα αυτά που ξέρω κάτι μας ενώνει
    οι λύκοι που γλιτώσανε απ' το κυνήγι
    και κατεβαίνουνε στην πόλη λυσσασμένοι.."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ειχα καιρο να διαβασω τοσο δυνατο κειμενο ,θενξ
    a passer by

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ''otan xekinhsei h kynhgetikh periodos gia toys athropoys na doyme poioi tha ginoun lagoi, kai poioi tha kanoyn th papia''
    toy mixalh tade.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Πολύ όμορφο κείμενο...Κι αυτά για τη σκόνη... Χρόνια τώρα την αφήνω να σωρεύεται σε κάθε γωνιά του σπιτιού μου, να καλύπτει προσεκτικά κάτω από την λεπτή της υπόσταση όλες τις κουβέντες, όλα τα μαύρα παραμύθια, όλες τους στεναγμούς και τις νύχτες μέσα στη σιωπή αφουγκράζομαι ελπίζοντας έτσι ξαφνικά ν' ακούσω το ξεκίνημα της επανάστασης της

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Το πνεύμα είναι φωτιά δυνατότερη και πιο καταλυτική από οποιοδήποτε πυροτέχνημα...Φάτε, πιείτε, γελάστε, ζεσταθείτε και κόψτε τους ομφαλίους λωρούς σας από την πανούκλα. ("Νιού γήαρ ρεζ/βολούσιον"...)

    "Η νύχτα κόλλαγε στη γλώσσα σα το πάγο...Με παρακάλεσε να μην μπερδέψω ποτέ τη σκόνη με τις νιφάδες του χιονιού.
    Δώσαμε τα χέρια."
    Από το άνοιγμα μέχρι το τέλος.
    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

πόρτα πόρτα