όπως τρυπώνει η σκόνη στα πλήκτρα τού ακορντεόν

Η νύχτα κόλλαγε στη γλώσσα σα το πάγο. Η μυστήρια γυναίκα καθότανε κοντά στο παράθυρο κι εξιστορούσε ένα παραμύθι ρουστίκ, σκοτεινό και σφριγηλό λες κι είχαμε βγει στο βουνό να κόψουμε τα ξύλα του χειμώνα. Εγώ καθόμουνα κοντά στο τζάκι όχι τυχαία, να μου πετάει απευθείας τις λέξεις σαν κορμούς από πουρνάρια, να τους πιάνω να τους ρίχνω στη φωτιά. Έτσι εξηγείται που το κούτσουρο καίγεται λες και πατιούνται πλήκτρα μιας παλιάς γραφομηχανής.

Είχε ζεσταθεί τώρα η νύχτα κι η ώρα είχε φτάσει. Άλλαζε ο χρόνος. Δεν ήθελα όμως να τη διακόψω. Τα καράβια μουγκάνιζαν απ' έξω. Δε δίναμε σημασία αφού δεν ήμασταν στο κατάστρωμα. Εκείνη ανιστορούσε, ενώ πίσω στο παράθυρο έβλεπα να αναβλύζουν τώρα πυροτεχνήματα. Πολύχρωμα μανιτάρια φύτρωναν πάνω απ' το κεφάλι της. Δεν έβγαζα άχνα. Ήμασταν στο 2012. Συνέχιζα να ακούω με προσοχή την ιστορία τής μυστήριας γυναίκας σα να μην είχε αλλάξει τίποτα. Δεν ειπώθηκε καλή χρονιά εκείνη τη νύχτα. Η σκόνη στο δωμάτιο παρέμενε.

Μα ας μιλήσουμε για σκόνη. Γιατί αυτό είναι ο άνθρωπος. Η ζωή του όλη, μια διαδρομή στο φαλιμέντο. Κάνει πως γράφει στίχους, κάνει πως πουλάει μετοχές, κάνει πως παίζει ακορντεόν. Ότι δρόμο κι αν διαλέξει το μόνο που καταφέρνει κάθε καινούρια μέρα, κάθε καινούριο χρόνο, είναι να αναταράζει με το βήμα του τη σκόνη. Να τη σηκώνει απ' τη γη και να την ταξιδεύει. Κανείς δε γλιτώνει. Στο τέλος η αόρατη σκόνη που έχει τρυπώσει στα πνευμόνια του, όπως τρυπώνει μέσα στα πλήκτρα του ακορντεόν, όπως σκεπάζει το ράφι με τους νεκρούς ποιητές στο δωμάτιο, η σκόνη στο τέλος τον σκοτώνει. Και γίνεται ο ίδιος σκόνη που θα τη στροβιλίσει αργότερα το βήμα ενός νεαρού ξυλοκόπου. Δεν μπορεί να φανταστεί οτι πατάει σε παλαιό νεκροταφείο. Μόλις το καταλάβει τότε θα έρθει εκείνη η χρονιά, που θα ειπωθούν όλα τα «χρόνια πολλά» που δε μιλήθηκαν και έχουν στοιβαχτεί μέσα στο ζόφο. Γιατί θα είναι η χρονιά που οι ξυλοκόποι θα αφήσουνε τα δάση και θα κατέβουνε στη πόλη με τα τσεκούρια τους στον ώμο.

Η μυστήρια γυναίκα συνέχιζε την ιστορία της.

Με παρακάλεσε να μην μπερδέψω ποτέ τη σκόνη με τις νιφάδες του χιονιού.

Δώσαμε τα χέρια.