14/12/11

Ο φόβος φυλάει την ερημιά μας

Φοβάμαι τους ανθρώπους που κατηγορούν τους πολιτικούς οτι "δεν έχουν ούτε ένα ένσημο στη ζωή τους" ενώ οι ίδιοι δουλεύουνε σαν σκλάβοι δεκάδες χρόνια τώρα χωρίς να συνειδητοποιούν οτι ανήκουν στην εργατική τάξη. Συνήθως αυτοί βλέπουνε πολλή μπάλα.

Φοβάμαι τους ανθρώπους που καθώς εργάζονται πιστεύουν οτι με αυτό το τρόπο προσφέρουν έργο στο κοινωνικό σύνολο και όχι οτι παράγουν περισσότερα κέρδη στο αφεντικό τους. Συνήθως αυτοί εκτιμούν τη Σία Κοσιώνη.

Φοβάμαι τους ανθρώπους που πιστεύουν οτι αν είσαι καλός στη δουλειά σου δε χάνεσαι και η ανεργία σου θα είναι προσωρινή. Συνήθως αυτοί έχουν κάνει δώρο βιβλίο τού Κοέλιο μια φορά στη ζωή τους.

Φοβάμαι τους ανθρώπους που πιστεύουν οτι το αφεντικό τους είναι πολύ εντάξει τύπος. Συνήθως αυτοί δακρύζουν με τα ρεπορτάζ του Σταύρου Θεοδωράκη.

Φοβάμαι τους ανθρώπους που πιστεύουν οτι όσοι διαθέτουν μάστερ και διδακτορικά διπλώματα προσλαμβάνονται ευκολότερα από τα αφεντικά για τις γνώσεις που έχουν και όχι για τα μεγέθη υπακοής που αντανακλώνται στα πτυχία τους. Συνήθως αυτοί μιλούν για το μύθο του σουβλατζή με το κρεμασμένο πτυχίο μια φορά τη βδομάδα.


Φοβάμαι..
Μ. Αναγνωστάκης

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἑφτὰ χρόνια ἔκαναν πὼς δὲν εἶχαν πάρει χαμπάρι
καὶ μία ὡραία πρωία μεσοῦντος κάποιου Ἰουλίου
βγῆκαν στὶς πλατεῖες μὲ σημαιάκια κραυγάζοντας «δῶστε τὴ χούντα στὸ λαό».

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ μὲ καταλερωμένη τὴ φωλιὰ
πασχίζουν τώρα νὰ βροῦν λεκέδες στὴ δική σου.

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ σοῦ κλείναν τὴν πόρτα
μὴν τυχὸν καὶ τοὺς δώσεις κουπόνια καὶ τώρα
τοὺς βλέπεις στὸ Πολυτεχνεῖο νὰ καταθέτουν γαρίφαλα καὶ νὰ δακρύζουν.

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ γέμιζαν τὶς ταβέρνες
καὶ τὰ σπάζαν στὰ μπουζούκια κάθε βράδυ καὶ τώρα τὰ ξανασπάζουν
ὅταν τοὺς πιάνει τὸ μεράκι τῆς Φαραντούρη καὶ ἔχουν καὶ «ἀπόψεις».

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἄλλαζαν πεζοδρόμιο ὅταν σὲ συναντοῦσαν
καὶ τώρα σὲ λοιδοροῦν γιατὶ, λέει, δὲν βαδίζεις ἴσιο δρόμο.

Φοβᾶμαι, φοβᾶμαι πολλοὺς ἀνθρώπους.
Φέτος φοβήθηκα ἀκόμη περισσότερο.

Νοέμβρης 1983



16 σχόλια:

  1. Φοβάμαι τους ανθρώπους που πιστεύουν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Φοβάμαι πως σε 15 χρόνια πάλι τα ίδια θα ισχύουν..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Φοβάμαι ό,τι (δεν) είμαι ικανη να κάνω.
    Αυτή την αμφιβολία που με αγκαλιάζει σαν αμνιακό υγρό καθώς γεννιέμαι μέσα στο φόβο.
    Φοβάμαι τις ανάγκες σου μα πιο πολυ τις δικές μου. Τα σύνορα των ευχών μας.
    Φοβάμαι τα αεροπλάνα γιατί κάπου εκεί κρύβω την ελπίδα μου. Ταξίδι, φυγή ή ανατίναξη.
    Φοβάμαι τους διαδρόμους αυτής της βιβλιοθήκης και το ρατσισμό μπρος στους τίτλους και τα ονόματα. Το άγχος και την ανακατανομή του.
    Φοβάμαι τα τσιτάτα γιατί γεννούν συνειδήσεις. Οι δρόμοι είναι πλέον στείροι .
    Φοβάμαι το ύφος μου μπροστά στο δάσκαλο, τον ελεγκτή και τον πιλότο.
    ίσως

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Φοβάμαι να πω πως έχω μεταπτυχιακά, πως μιλάω 3 γλώσσες εκτός από σωστά Ελληνικά γιατί θα με πουν overqualified...
    Φοβάμαι να μιλήσω στην κοπέλα που με παίρνει απ' το πανεπιστήμιο στο Λονδίνο γιατί με ρωτάει αν βρήκα εύκολα δουλειά....
    Φοβάμαι πως θα χάσω και τον πατέρα μου ξαφνικά όπως έχασα τη μαμά μου...
    Φοβάμαι το απόλυτο σκοτάδι....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ωραία δημοσίευση και εύστοχα τα σχόλια απο κάτω. Στη serenata μονο θα θελα να πω το εξής: Ας δούμε το ζήτημα απο μια άλλη μεριά. Στο σκοτάδι βρισκεται το άγνωστο. Τι πιο ωραίο απτο να ζηταμε το ανέγνωρο και το ανέφικτο? Ίσως θα πρεπε να φοβόμαστε περισσότερο αυτο το τεχνητό φώς που ρίχνουν παντού γύρω μας για να βλέπουμε μόνο το ψεύτικο κόσμο τους και μια στρεβλή πραγματικότητα, δοτή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Φοβάμαι ότι δεν έχει νόημα να φοβάμαι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Φέτος τους φοβήθηκα ακόμη περισσότερο. Εύστοχος όπως πάντα. Απλώς υπάρχει μία περίπτωση το αφεντικό τους όντως να είναι εντάξει. Για να μην έχουν καταλάβει τίποτα, πρέπει τουλάχιστον να πρόκειται για καλό υποκριτή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Ολοι μυρμηγκια ειμαστε
    Κι εσεις κι εμεις κι αλλοι
    και οι παραπερα και οι παραδιπλα

    Υπαρχει κανεις που φοβαται τα μυρμηγκια....

    -

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. πουθενά δεν πάμε έτσι.Αλλά κι εγώ φοβάμαι και πρωτίστως τις γενικεύσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Τελευταία μου σκάει το τραγούδι του πορτοκάλογλου με αντικατάσταση της λέξης "δίψα" σε "φὀβο". Παίζει τόσος εκφυλισμός τελικά. ε. ? Και πάει κάπως έτσι.

    Δεν είν' η Κίρκη,
    η μάγισσα, του σεξ η θεά,
    η Καλυψώ, η Ναυσικά
    με του μπαμπά τα λεφτά.
    Δεν είν' η θάλασσα, ο ήλιος,
    τα χαμένα νησιά.
    Δεν είναι τίποτα απ' όλα
    κι είναι όλ' αυτά...

    Είν' ο κρυφός σου, ο ατέλειωτος φόβος
    είν' ο φόβος που σε κρατά ζωντανό.
    Είν' ο κρυφός σου, ο ατέλειωτος φόβος
    είν' ο φόβος για καθαρό ουρανό.

    Δεν είν' οι φίλοι, τα ξενύχτια,
    τσιγάρα, ποτά
    οι μουσικές, οι μουσικές
    γύρω απ' την ίδια φωτιά.
    Παλιά σου όνειρα, ταξίδια
    με καινούργια πανιά
    Δεν είναι τίποτα απ' όλα
    κι είναι όλ' αυτά...


    Παλιές σου νίκες και ήττες
    και λάθη σωστά.
    Η ξενιτιά, η ξενιτιά
    του γυρισμού η χαρά
    κι αυτός ο κάποιος που σου γνέφει
    απ' το λιμάνι μακριά
    Δεν είναι τίποτα απ' όλα
    Κι είναι όλ' αυτά...

    Είν' ο κρυφός σου, ο ατέλειωτος φόβος
    είν' ο φόβος που σε κρατά ζωντανό.
    Είν' ο κρυφός σου, ο ατέλειωτος φόβος
    είν' ο φόβος για καθαρό ουρανό.

    Για ουρανό
    που χρώματα αλλάζει
    και σαν ποτάμι μοιάζει,
    σαν νερό.
    Σαν το νερό
    που σκύβεις και το πίνεις
    μα τη φωτιά δε σβήνεις,
    δε σβήνεις τον καημό
    για ουρανό...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Φοβαμαι ομως πιο πολυ αυτους που φοβουνται!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

πόρτα πόρτα