15/11/11

Το σκιάχτρο τής δημοκρατίας

Η ύπαρξη του Παπούλια, ως κορυφαίου αντιπροσώπου τού δημοκρατικού πολιτεύματος, αποδεικνύει σαφέστατα την κενότητα του δημοκρατικού συστήματος και θέλω να πιστεύω πως δεν υπάρχει κάποιος πολιτικά ώριμος άνθρωπος που να μην χάρηκε λιγάκι όταν είδε τον συνήθως ακλόνητο πρόεδρο της δημοκρατίας να έχει βουρκώσει μπροστά στην κάμερα την ημέρα της παρέλασης. 

Ξέρεις, είναι η στιγμή που λυγίζεις γιατί δεν αντέχεις άλλο τα διαρκή επαναληπτικά μοτίβα της παράστασής σου. Και το λέω αυτό γιατί νομίζω πως ο Παπούλιας δάκρυσε στην παρέλαση όχι από παράπονο στο βροντερό άκουσμα τής λέξης 'προδότης', αλλά από την υπόνοια αλήθειας που περιείχε η ίδια η λέξη. Είναι η στιγμή που έχεις μπουχτίσει από το παρατεταμένο ψέμα μιας ζωής μέσα στο προεδρικό μέγαρο, η οποία σε έχει μεταμορφώσει από άνθρωπο σε ξύλινη μαριονέτα με συγκεκριμένο dress code, ώσπου στο τέλος, όταν βιώνεις κάτι αυθόρμητο και εκτός προγράμματος σπας από την αδυναμία διαχείρισής του. 

Μιλάω για μια προεδρική ζωή κατά την οποία δεν επιτρέπονται τα πάθη, τα ρίσκο, τα λάθη. Ο πρόεδρος οφείλει να είναι ο άνθρωπος συναίνεση, που διέπεται από μια αντανακλαστική έλξη για τον ισχυρό, τον δυνατό και τον πλειοψηφικό. Είναι ο άκαμπτος άνθρωπος που όμως δεν εκφράζει άποψη, που ο ρόλος του είναι να κρύβει διαρκώς τα τρωτά του συστήματος: λέξεις όπως άνεργος, φτώχεια, μεταγωγή, αποκλεισμός, είναι απαγορευμένες, γιατί οδηγούν στην παραδοχή οτι η δημοκρατία έχει μερίδιο ευθύνης σε όλα αυτά. Είναι ένα σκιάχτρο της δημοκρατίας που πλέον όμως δεν προκαλεί κανέναν φόβο στον εγκαταλειμμένο κήπο του παρηκμασμένου πολιτικού πεδίου. 

Κι όταν λοιπόν ο πρόεδρος άκουσε την λέξη προδότης πρέπει να αισθάνθηκε ακαριαία ότι έγινε διακριτή η παρουσία του στην πλευρά των ισχυρών. Πέσαν ξαφνικά οι μάσκες, γι' αυτό και έσπευσε να αμυνθεί αντιτείνοντας το αντάρτικο παρελθόν του στα 15 του χρόνια. Προσπάθησε να πείσει οτι παραμένει ακόμα σώμα λαού μέσα στο λαό. Σύντομα όμως ήρθε η πραγματικότητα να τον διαψεύσει, να δικαιώσει τους χαρακτηρισμούς του προδότη.

Η λαϊκή δικαιοσύνη θα εκκινούσε αν βρισκόταν σήμερα ένας 15χρονος αντάρτης που θα εισέβαλλε στο προεδρικό μέγαρο και θα πυροβολούσε εν ψυχρώ τον Παπούλια εις το όνομα της αυτοδιάθεσης και της ελευθερίας.

Γιατί πώς αλλιώς μπορεί να χαρακτηριστεί ένας πρώην αντάρτης που ορκίζει υπουργούς και υφυπουργούς κάποιους ανθρώπους που ολοφάνερα νοσταλγούν αυτούς που πολεμούσε τότε ο 15 χρονος Παπούλιας; Μόνο ένας δοσίλογος έχει το θράσος να το κάνει.

Πώς αλλιώς μπορεί να χαρακτηριστεί η παράταξη που ο πρόεδρος της δημοκρατίας υπηρέτησε για χρόνια, μια παράταξη που γεννήθηκε από τον, αμφιλεγόμενο έστω, αντιδικτατορικό της αγώνα, τώρα να συγκυβερνά άφοβα με υπερασπιστές των συνταγματαρχών και δικτατόρων; Ο καιροσκοπισμός έχει φτάσει στα όρια της πολιτικής γελοιότητας λίγο πριν την οριστική πτώση των εκπροσώπων αυτού του συστήματος. Θέλω να πιστεύω οτι ο ιστορικά έκδηλος αυτός συμβιβασμός, που μόνο νοσηρά μυαλά θα μπορούσαν να είχαν προβλέψει, θα σημάνει το τέλος της παράλογης ιδέας οτι η αστική δημοκρατία αποτελεί το τέλος της πολιτικής σκέψης.

Όποιος δεν παραδέχεται την ήττα του πολιτεύματος διακατέχεται από αδυναμία πολιτικής αντίληψης, από εσωτερικευμένη άρνηση της πολιτικής του φαντασίας, προκλητή βέβαια από τους χρόνιους μη εμφανείς και δομικούς προπαγανδιστικούς μηχανισμούς. Θλίβομαι να αντικρίζω ανθρώπους που όταν σκέφτονται πέρα από το δημοκρατικό πεπερασμένο παράγουν αυτόματα αμυντικές ορμόνες εσωτερικευμένου φόβου και δασκαλεμένου αρνητικού δέους για το ξεθεμελίωτο.

Το μόνο που φοβάμαι είναι μήπως βομβαρδισμένοι από διαπραγματεύσεις, σενάρια και συνεχείς ενημερώσεις γνωρίσαμε καλύτερα τη βρωμιά του συστήματος αλλά ξεχάσαμε να το μισήσουμε. Φοβάμαι μήπως η δημοκρατική εκτροπή που 'προέκυψε' μάς δημιουργήσει αιτήματα διαλεκτικής επιστροφής στην αναλογική δημοκρατία και όχι την αυθόρμητη απαίτηση για φυγή προς τον αντιεξουσιαστικό αυτοκαθορισμό, που μια φορά να έρθει δεν θα έχει τελειωμό η ελευθερία. Κι ούτε που θα μας χρειάζονται τα σκιάχτρα.

Κάτι που θα φανεί σύντομα. 

Ο κύκλος της μεταπολίτευσης θα κλείσει οριστικά φέτος με την Δαμανάκη και τον Παπουτσή πάνω στο τανκ που θα εισβάλλει στο Πολυτεχνείο


Allora & Calzadilla tank / Venice Biennale 2011  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

πόρτα πόρτα