20/11/14

σκαρφάλωσα στην πλάτη μου και πέσαμε κι οι δύο

Ο υψηλός στοχασμός. Ο ρεμβασμός.
Ίσως αυτό λείπει από τη ζωή μας τούτες τις μέρες. 
Να αφήσουμε λίγο στην άκρη το βάρος μας 
κι όλη την παλιατζούρα που έχουμε φορτώσει. 
Να μη φτάσουμε στον προορισμό μας. 
Να βγάλουμε αλάρμ όπου βρούμε κι ύστερα να περπατήσουμε. 
Να κάτσουμε σε ένα παγκάκι σιωπηλοί. 
Να γείρουμε ελαφρώς το κεφάλι και να παρατηρήσουμε για λίγα λεπτά 
όχι κάτι συγκλονιστικό, απλά τα στάχυα. 
Να αποδράσουμε από την ατέλειωτη ροή της πληροφορίας. 
Κι αν δε βρούμε στάχυα μες στην πόλη
ας εστιάσουμε στο μυρμήγκι 
που με κόπο κουβαλάει το νεκρό του. 



Αυτό να κοιτάξουμε.
Να μας διδάξει πώς μπαίνουνε σε σειρά τα σκόρπια μας. 
Να βγούμε λίγο από την κοινωνία για να επανενταχθούμε στο περιβάλλον μας. 
Στην παντοτινή φθαρτότητα της καιρικής συνθήκης. 
Να βγάλουμε τις κενές κούτες, τα άδεια μπουκάλια ουίσκι
τα άδεια πακέτα τσιγάρα, το χαρτοπολτό
κι ότι άλλο χώσαμε μέσα μας για να μπαζώσουμε το κενό. 
Κι ύστερα εξαγνισμένοι σαν πυγμαίοι, να ριχτούμε μέσα του εμείς.

13/11/14

τι νόμιζες;



οι άνθρωποι αμίλητοι
στις αποβάθρες υπακούν
σε αρχιτέκτονα

η πέτσα δεν τσιμπιέται

κοίτα πώς περπατούν
μαζί τις κουβαλούν
τις πολυκατοικίες τους

η πατούσα το ισόγειο
το κεφάλι ρετιρέ
στον πέμπτο κάποιος παίζει πιάνο μες στο στήθος
η ηδονή στον τρίτο πάλι ξενοικιάστηκε

κι όταν με προσπερνούν
φαίνεται στην πλάτη τους να κουβαλούν
ένα ρημάδι φάντασμα

τη ρίξανε τη δίπλα πολυκατοικία
και τώρα μείνανε στον τοίχο της άλλης
οι ουλές παραλληλόγραμες του χωρισμού

κάτι λαχανί πλακάκια κάτω απ' το σβέρκο
ένα ντουλαπάκι με κουζινικά στο δεξί φτερό
ένας καθρέφτης που κρέμεται στην έκτη κουκίδα της σπονδυλικής

οι άνθρωποι τι νόμιζες αυτοκτονούν;
τα μάτια τους ανοίγουν και φουντάρουν από μέσα





22/10/14

μ' ακούς γεράκο;



κάθε πρωί στην ίδια στάση ρε γεράκο
ξυπνάω και σε αντικρίζω στο μπαούλο μου σκυφτό
θέλω να μπω μες στο μυαλό σου
να μάθω τι σε στεναχωρεί
έχει κρύο στη χώρα σου;
μήπως σώθηκαν τα ξύλα στο τζάκι πίσω σου;
και τα παπούτσια σου γιατί έχουν διαφορετικό χρώμα;
είσαι πάμφτωχος;
δεν έχεις χρήματα;
πεινάς;
για να δω
στολή εργασίας είναι αυτή που φοράς;
μήπως έχασες τη δουλειά σου σήμερα;
ή μήπως είναι οι πιτζάμες σου;
τι είναι ρε γεράκο;
είναι νύχτα έξω; 
δεν μπορείς να κοιμηθείς μόνος σου;
μήπως πέθανε η γυναίκα σου πρόσφατα;
μήπως το παιδί σου είναι στο ψυχιατρείο;
μίλα επιτέλους
πονάς κάπου;
κάθε μέρα σκυφτός δεν πιάστηκες;
κάθε νύχτα σκυφτός δεν πιάστηκες;
με ακούς που σου μιλάω;
άκου μια λέξη που διάβασα
"ηλιόνταλο"
την άκουσες;
μήπως σου λείπει το δεξί αυτί;
μου προκαλείς θλίψη το ξέρεις;
θέλω να μπω στη φωτογραφία να σου χαϊδέψω τη φαλάκρα 
αλλά δεν είμαι τόσο καλός άνθρωπος
κι εσύ έχεις αρχίσει να μου τη σπας
μου τη σπας, μ΄ακούς;
θέλω να μπω και να σε χαστουκίσω
ξυπνάω και μου χαλάς τη διάθεση
σήκωσε λίγο το κεφάλι σου
έχεις καταντήσει βαρετός
καλός κι ο πόνος 
με μένα μιλάς
αλλά όχι κι έτσι
μήπως ντρέπεσαι που κλαις;
καλά εμένα ντρέπεσαι;
εγώ που κατοικώ στην Ελλάδα;
δε βλέπεις τα αυλάκια μου στα μάγουλα;
τι νομίζεις τα 'σκαψε;
γιατί κρύβεσαι;
μήπως δε θες να βλέπεις άλλο την πραγματικότητα;
τι υπάρχει γύρω σου;
μοναξιά;
τι χρώμα έχουνε τα μάτια σου;
μοναξιά;
σου λείπουνε τα δόντια;
μοναξιά;
θα με τρελάνεις ρε γεράκο
μίλα μου λίγο
ένα δευτερόλεπτο μόνο
δεν έχω δει ποτέ παππού να κλαίει
με τρομάζεις ρε γεράκο

17/10/14

Το αδιάψευστο ψέμα της Αμφίπολης

Πολύ όμορφο το ψηφιδωτό στην Αμφίπολη δεν αντιλέγω. Και οι Καρυάτιδες σε καθηλώνουν. Κι ο υπόλοιπος διάκοσμος υπέροχος. Οφείλουμε όμως να αναρωτηθούμε και κάτι ακόμη: πόσοι είχαν τη δυνατότητα να ταφούν σε έναν τέτοιο χώρο; Θέλω να πω πως αντί να αναρωτιόμαστε μαζί με εκατομμύρια άλλους ανθρώπους ανά τον κόσμο για το ποιος είναι ο ένοικος του τάφου ας αντιστρέψουμε για λίγο το ερώτημα και να αναρωτηθούμε το εξής: ποιοι δε θα μπορούσαν να ταφούν στο εν λόγω μνημείο; Και η συγκεκριμένη απάντηση είναι πιο χρήσιμη για την αρχαιολογική γνώση: οι περισσότεροι.

Διότι αυτό που συμβαίνει στην Αμφίπολη δεν αυξάνει τις γνώσεις μας για την αρχαία εποχή. Για την ακρίβεια περισσότερο διαστρεβλώνει την αλήθεια καθώς η συγκεκριμένη ανασκαφή, όπως άλλωστε και οι περισσότερες του είδους, αφορούν την απόλυτη μειοψηφία εκείνου του κόσμου αφού καταπιάνονται μόνο με τη μνημειακή και βασιλική ιστορία, που αποτελούν και τη μειονότητα της κοινωνίας. Θαρρείς πως στη Μακεδονία ζούσαν μόνο βασιλείς. Θαρρείς πως στη Μέση Ανατολή σήμερα υπάρχουν μόνο τα παλάτια των δικτατόρων. Το τι συμβαίνει στην καθημερινότητα, το πώς ζούσαν οι απλοί άνθρωποι τότε, δεν ενδιαφέρει και πολύ τον αρχαιολόγο, ούτε και τους ανθρώπους που τώρα μαγεύονται από τα ευρήματα.

Δίπλα σε αυτούς τους μνημειακούς τάφους υπάρχουν στην Ελλάδα διάσπαρτοι λάκκοι με θαμμένους ανθρώπους που κανείς δε μνημονεύει. Δίπλα τους έχουν κτερίσματα ταπεινά, όχι από χρυσό αλλά από πηλό, συναισθηματικά πολύτιμα μόνο για τον πεθαμένο, με τα οποία σχεδόν κανείς δεν εντυπωσιάζεται. Και μέσα σε αυτούς τους λάκκους στοιβάζονταν τα άψυχα σώματα το ένα μετά το άλλο, καθώς μετά από λίγο καιρό ξανάνοιγαν το λάκκο, παραμέριζαν το νεκρό σώμα του προηγούμενου και έριχναν μέσα το επόμενο. Και ξανά το επόμενο. Και ξανά το επόμενο.

Τραγωδίες αμνημόνευτες και λησμονημένες από τον πολιτισμό που σαγηνεύεται από την εξουσία. Τραγωδίες που εξανεμίστηκαν μέσα στη θεαματική υποκρισία της επίσημης ιστορίας. Ας το παραδεχτούμε. Αυτό που συμβαίνει στην Αμφίπολη είναι ένα αδιάψευστο ψέμα.


Πολυχρόνης Λεμπέσης / Καθιστό κορίτσι

14/10/14

Να διωχθεί η Ελλάδα να σωθεί ο τόπος μας

Μετανεωτερισμοί, αναλύσεις, νέες επικοινωνίες, θεωρίες, μεγαλέξανδροι και μαλακίες. Τίποτα δεν αλλάζει στη Ελλάδα. Μόνο η πρόσοψη. Τα γκράφιτι. Οι πιάτσες της πρέζας. Η γεύση του καφέ. Τα ίδια ατυχήματα συμβαίνουνε στην Εθνική, οι ίδιοι ψήφοι εμπιστοσύνης στη Βουλή. Η χώρα αυτή τον ήλιο της δεν τον δικαιώνει. Χωματερές, νταμάρια, χρυσοθήρες. Ό,τι προλάβουνε να αρπάξουνε. Ίδια σκατοψυχιά στη δεξιά, ίδια οσμή νομενκλατούρας και στ’ αριστερά. Αντί ν’ ακούμε στα κρυφά το Μητροπάνο τώρα ακούμε στα κρυφά Σαββόπουλο. Τίποτα δεν αλλάζει τόσα χρόνια. Ξενοφοβία, διαπλοκή, διδακτορική διατριβή, καριέρα, μάχη καθημερινή για μiα γνωριμία υψηλή. Αιώνες θα μας κυβερνούν οι αναλφάβητοι στα μάτια. Στη χώρα αυτή κάθε φρίκη φέρνει μαζί και τη συνήθειά της. Ο νόμος της αγοράς είναι σαφής: η πληγή επουλώνεται όταν βγαίνει για ψώνια ο πληγωμένος. Κάθε καινούργιο ρούχο κι ένας νέος εαυτός. Ο έρωτας παίρνει αγκαζέ το lifestyle και το φεγγάρι μνημονεύεται από τις μάζες μόνο όταν γίνεται πανσέληνος. Σιγά την αλλαγή. Τίποτα δεν αλλάζει τόσα χρόνια. Μόνο το θράσος των ζητιάνων μεγάλωσε, τώρα πια σκουντάνε όταν δεν τους δίνεις σημασία. Τίποτα δε γεννιέται δω. Οι αγαπάω τη δουλειά μου μας γαμάνε τη ζωή. Η χώρα αυτή τον ήλιο της δεν τον δικαιούται. Αισθητική, κομψότητα, μονόπετρα, λεπτά τσιγάρα και στο σπίτι πίνακες απ’ το Ικέα. Καταραμένη η χώρα που η τέχνη της έχει ανάγκη να στεγάζεται στο ίδρυμα Ωνάση. Καταραμένη η χώρα που γνωρίζει ποιο πρόσωπο αντιστοιχεί στο όνομα Άννα Παναγιωταρέα. Χορηγίες, διαφημίσεις, ιδρυματισμός και κλίκες. Κι οι λαχειοπώληδες τριγύρω από την Ομόνοια τριάντα χρόνια ίδια φάτσα. Τίποτα δεν αλλάζει. Μόνο το χρώμα στα λαχεία μεταβάλλεται. Κορνάρουνε αλλεπάλληλα τα γιωταχί, στο προαύλιο η προσευχή κάνει το παιδί σφαχτάρι, κι οι πατριώτες είναι οι ρουφιάνοι του θεού. Δεν κινείται εδώ η γη. Απλά γυρίζουμε όλοι μέσα στις μπετονιέρες του Μπόμπολα. Κι αν τα τραίνα αυξάνονται είναι γιατί μας θέλουν χωρίς πόδια. Οι διανοούμενοι να κρίνουν μόδες κι η ουσία μία κι απαράλλαχτη: αυτή η χώρα έχει τύφο. Δεν υπάρχει άλλη λύση. Πρέπει να διωχθεί η Ελλάδα να σωθεί ο τόπος μας.





*