18/8/15

όπου με το χρήμα σε μέτρησαν σε βρήκαν λειψό


Κάθε δεκαπεντάγουστο ο Στάθης πηγαίνει μονάχος στο χωριό για τρεις τέσσερις μέρες. Πιο πολύ από καθήκον το κάνει. Σαν χρέος στον συγχωρεμένο πατέρα του. Άλλωστε δεν ξέρει σχεδόν κανέναν στο χωριό. Όπως και να 'χει, και φέτος πήρε το δρόμο για την Πελοπόννησο. Την πρώτη μέρα που 'φτασε δεν έκανε πολλά. Καθάρισε το σπίτι από τα ζωύφια, άνοιξε τα τρία παράθυρα να αεριστεί, κάπως ξεχορτάριασε τη μικρή αυλή και πήγε κατά το σούρουπο μια βόλτα στο βουνό. Την επόμενη μέρα όμως πήγε να τη βρει. Το συνήθιζε κάθε χρόνο. Το μόνο που ήξερε για αυτήν ήταν το σπίτι της και πως λίγο μετά το δεκαπενταύγουστο το επισκέπτεται κι αυτή για λίγες μέρες. Δε μιλάγανε σχεδόν καθόλου. Κάνανε απλά περιστασιακό σεξ χαμηλών προσδοκιών, σχολίαζαν λίγο τα κάδρα στον τοίχο και ύστερα χανόντουσαν. Είχαν τις ζωές τους στην Αθήνα και οι δυο. Δεν ήθελαν να μπλέξουνε τα πράγματα. Να δεις. Την έλεγαν Ιουλία. Πρόπερσι Κατερίνα. Πριν Βαγγελιώ. Τη γνώρισε Ανθούλα. Δεν τον ενδιέφερε το όνομά της. Δεν την ενδιέφερε να του το πει. Ήταν σχέση ουσίας της μιας μέρας. Ήταν σχέση απουσίας εκτός από μια μέρα. Κι όμως. Κρατούσε πάνω από δέκα χρόνια η περίσταση. Απανωτά. Έτσι πήγε να τη βρει και φέτος όπως απαιτούσε το έθιμο κρατώντας ένα λουλούδι. Όμως δεν ήταν μέσα. Της ξαναχτύπησε. Καμιά απάντηση. Ρώτησε δίπλα. Κάτι άκουσαν λέει πως το σπίτι αυτό το είχε πάρει η τράπεζα. Τώρα είχε τρομάξει. Έκατσε στο πεζούλι αποσβολωμένος. Πέταξε το λουλούδι στο δρόμο. Κατάλαβε πως δεν θα την ξαναδεί ποτέ του. Μα δεν έκλαιγε μόνο γι' αυτό. Κάτι πιο αιχμηρό υπήρχε που του έξυνε τα σωθικά. Συνειδητοποίησε πως κάθε σπίτι κουβαλά σχέσεις. Σχέσεις ασύλληπτες. Ναι. Το σπίτι είναι ένας ναός δεσμών. Καμία σχέση δεν έχει με περιουσίες. Κι αν καμιά φορά γκρεμίζεται είναι που δεν αντέχει να βαστά στην πλάτη τόσες διηγήσεις. Σηκώθηκε πάνω πεισμωμένος. Έβγαλε το κλειδί του και άρχισε να ξύνει την κόκκινη εξώπορτα. Έφτασε στο προηγούμενο στρώμα μπογιάς. Ήτανε μπλε. Συνέχισε να ξύνει κλαίγοντας. Βρήκε το λευκό. Το πράσινο. Τον προηγούμενο αιώνα. Πάλι κόκκινη μπογιά. Ήθελε να βρει όλες τις στρώσεις των συναισθημάτων. Να μάθει για την ιστορία του τόπου. Τους ανθρώπους του. Τα μυστικά τους. Ώσπου έφτασε στο αρχικό το ξύλο. Είδε καθαρά το δέντρο. Ναι. Είδε τον υλοτόμο παππού του να κόβει το αιωνόβιο πεύκο από το βουνό που πάει εκείνος βόλτα. Γυρνώντας σπίτι πέρασε από τον τάφο του πατέρα του. Του μίλησε αν και δεν το συνήθιζε: συγνώμη μπαμπά αλλά φέτος δεν κατάφερα να πάω στο χωριό σου. Φέτος επισκέφθηκα το δικό μου. Τα λέμε.

13/7/15

To Plan B βρίσκεται μόνο στα δικά μας χέρια

Αυτή ήταν η Ελλάδα πάντα. Γλώσσα κρεμαστή κι εξαρτήσεις από γεννησιμιού της. Ξεγελασμένη και εξουσιασμένη από Μεγάλες Δυνάμεις. Φραπεδιά, προσκύνημα, Αμφίπολη και πατερίτσες στη μασχάλη. Εθνικές φαντασιώσεις και χωριάτικη σαλάτα. Εθνικό πιπίλισμα και περηφάνια. Αυτή ήταν η Ελλάδα πάντα. Προσευχή και φίμωση μειονοτήτων. Ποδόσφαιρο κι απόκρυψη πως η επανάσταση του '21 δεν ήταν εθνική αλλά μια κοινωνική επανάσταση. Δυο τρεις μέρες χριστιανοί και τις υπόλοιπες ιούδες. Τέχνη ελεγχόμενη από τους πάμπλουτους. Ρουφιάνοι που έγιναν πλούσιοι από επικηρύξεις επαναστατών. Συμπλέγματα και εθνική συνείδηση. Ιαχές φτωχών μπροστά από ηγέτες. Παλαμάκια θεατών για να μην ακουστούν οι αυτοπυροβολισμοί των φαντάρων. Γιατί αυτή ήταν η Ελλάδα πάντα. Δυτικές φαντασιώσεις και μια εμμονική απώθηση του βαλκανισμού της. Από τις αηδίες του Παπαρρηγόπουλου σε βιογραφίες σημαντικών προσώπων στα ντοκιμαντέρ του Σκάι. Ησυχία, ο λαός προαυλίζεται στις οθόνες του. Αυτή ήταν η Ελλάδα πάντα. Ελεγχόμενη από μια ύπουλη ομάδα με καταθέσεις που λιντσάρει όσους ζητούν την αποφυλάκιση του λαού. Μια ύπουλη ομάδα που προσπαθεί να σε πείσει πως το κλειδωμένο κελί σού προσφέρει ασφάλεια και σταθερότητα. Μια ύπουλη ομάδα που ποτέ δεν άνηκε στο λαό γιατί κατά βάθος τον περιφρονεί για τη φτώχεια του. Μένουμε θυσία πάσα Ευρώπη. Αυτή ήταν η Ελλάδα πάντα. Παπαδημούλιδες και μετριότητα. Κρέοντας στη ψυχή κι Αντιγόνη στα λόγια. Δύστυχε λαέ. Σαν να πλησιάζει η ώρα. Θέλει αρετή και τόλμη μια ιστορική συγνώμη μέσα σου. Κάνε επανεκκίνηση εδώ και τώρα. Μετάτρεψε την έξοδο από την Ευρωζώνη σε διέξοδο, σε χειραφέτηση, σε αυτονομία του πνεύματός σου. Αυτονομία από τη μαφιόζικη Ευρώπη. Αυτονομία από τη μαφιόζικη Ελλάδα. Mην αναθέτεις τίποτα στους άλλους. Οραματίσου. Το plan b βρίσκεται μόνο στα δικά μας χέρια.

24/6/15

Η Καισαρική Τομή του Ποιήματος


εκείνη την πυθμένια στιγμή
που σου κόβεται η ανάσα
γιατί διαβάζεις το ποίημα βουτώντας

τότε που βγαίνει σιδερένιος ήχος τρίξιμο
θαρρείς πως ένας μεντεσές απασφαλίζει
κι ανοίγει ξαφνικά το ποίημα στα δύο

τότε που γέρνεις λίγο πίσω γιατί
ο θώρακας πετιέται έξω σα παραθυρόφυλλο
πρέπει να 'χεις το νου σου γιατί
κόβει

κι ύστερα μέσα κοιτάς
τα σπλάχνα δωμάτια του ποιήματος

εκείνη τη στιγμή που με γυμνά χέρια
παραμερίζεις σπλήνες αρτηρίες έντερα

(το πένθος με το βένθος
κι αν δε μοιράζονται την ίδια ρίζα
έχουνε το ίδιο άνθος)

καλώδια κορδόνια σύρματα ηλεκτροφόρα
όλα πασαλειμένα μ' αίματα πηχτά
τόσο πηχτά
που πρέπει να σκουπίζεσαι στο φανελάκι σου
πριν συνεχίσεις να ψάχνεις
την καρδιά του νοήματος
που πάλλεται
κι αχνίζει

εκείνη τη στιγμή που εντοπίζεις την
τότε που την παίρνεις στα χέρια σου
πώς ζεματάει έτσι;
σαν ψάρι σπαρταράει
για στάσου;
αυτή στ' αλήθεια σπαρταράει
ψάρι είναι η καρδιά του ποιητή;

εκείνη την ιπποκάμπια στιγμή
που θα σκίσεις το άλβεδο
κι έντρομος θα ξαναβγείς στην επιφάνεια
θα αναπνεύσεις ξανά
κοιτώντας μόνος τον ορίζοντα
να βλαστημάει
να βλαστημάει σαν μπεκρής
για το γαμώτο του πελάγου

τότε ψάξε με
τότε έλα να με βρεις
να μου βαστάς το χέρι
όσο θα κρατάει η μετάγγιση κόκκινης θάλασσας

_________________________________________

Το ποίημα συνδιαλέχθηκε με το «Εξώφυλλο δέρμα του χρόνου» του Πάνου Οικονόμου - Κοντραμπάντο  | Απαγγελία: Καλλιόπη Τακάκη, Αγάθη Κάλτσα | «στο χρόνο Πάνο» | 23.6.2015

2/6/15

ωχ


ό,τι είχα ερωτευτεί σε σένα
τι ήτανε;
ο υδρατμός της σιλουέτας σου
της αύρας σου οι αχνιστές καμπύλες
η άυλη κορμοστασιά σου

και ύστερα μιλένιουμ
μέρες της υψηλής ευκρίνειας
φουριόζες ήτανε και μας ξεγέλασαν 
πώς να μη χαθούμε;

τόσα μεγαπίξελ στο χαμόγελο
μα στη χαρά κανένα

τόσες ίντσες για τα δάκρυα
μα για τον πόνο ούτ' ένα

ζουμ ιν στη λεπτομέρεια
ζουμ άουτ στην ουσία

τι να κανε; 
ξέμαθε η αμαρτία 

όμως τι λες
αν πάταγα τον αφαλό σου
θα μου λεγες σε HD 
τι αισθάνεσαι για μένα;

ωχ 





18/5/15

απο το στυλ της καρέκλας


Συχνά γίνεται λόγος πως η Κατερίνα Γώγου είναι μια ποιήτρια που δεν έχει βρει ακόμα τη θέση της στην ελληνική λογοτεχνία οπότε και την κατατάσσουν στην λεγόμενη κατηγορία 'ποιητές στη σκιά'. Αν και η σκιά έχει πολλές στρώσεις πίσω της, σε γενικές γραμμές αυτή η παραδοχή είναι ορθή. Όμως τίθεται ένα καίριο ερώτημα. Ποιος είναι ο μηχανισμός δικαίωσης ενός ποιητή;

Αόριστος – Τετελεσμένος μέλλων
Τετέλεσται. Παύλα. Τελεία. Τελεία. -
Μέσα στο σώμα μου
η μνήμη – λευκή εγγραφή
ρήγμα βαθύ
που 'κανε στο σώμα μου η ψυχή
για να δει και να πει και να φύγει...
Ηλεκτρική εκκένωση τώρα ο λόγος μου
έκθαμβος
μπρος στο φωτεινό ενδεχόμενο σκοτεινής ρήσης...
Λόγος απάτριδος
Δε θα εκφωνηθεί
Δεν πληροφορεί
Λόγος της ποίησης
Δεν αφομοιώνεται δεν ιδιοποιείται
Ενσώματος με τη ζωή
εκτρέπεται
κι εκτρέπει.


Για παράδειγμα, στην παραλαβή του κρατικού βραβείου της η Κική Δημουλά τον Μάϊο του 2011 είχε δηλώσει πως: «το βραβείο από την πολιτεία σημαίνει οτι σε ψήφισε ομόφωνα η πατρίδα». Είναι αυτό αληθές; Περνάει η αναγνώριση του ποιητή μέσα από κυβερνητικά βραβεία; Ή καλύτερα, οι κυβερνητικοί σχεδιασμοί κατέχουν την ισχύ της επισφράγισης μιας ποιητικής υπόστασης;

Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ
είναι μη γίνω «ποιητής».
Μην κλειστώ στο δωμάτιο
ν' αγναντεύω τη θάλασσα
κι απολησμονήσω.
Μην κλείσουν τα ράματα στις φλέβες μου
κι από θολές αναμνήσεις κι ειδήσεις της ΕΡΤ
μαυρίζω χαρτιά και πλασάρω απόψεις


Ίσως η Κατερίνα μην είχε ποτέ φανταστεί ποιήματά της να συμπεριλαμβάνονται σε σχολικά εγχειρίδια, πάντως ο καιρός που το γεγονός αυτό θα συμβεί ίσως πλησιάζει, αν δεν έχει ήδη φτάσει κρίνοντας από τις κυβερνητικές εξαγγελίες περί γενναίας ανανέωσης της διδακτέας ύλης. Θα πρόκειται για δικαίωση;

Μη με αποδεχτεί η ράτσα που μας έλιωσε
για να με χρησιμοποιήσει.
Μη γίνουν τα ουρλιαχτά μου μουρμούρισμα
για να κοιμίζω τους δικούς μου
Μη μάθω μέτρο και τεχνική
και κλειστώ μέσα σ' αυτά
για να με τραγουδήσουν


Οι λέξεις της Γώγου ανήκουν στην ποίηση που την βρίσκεις εσύ, μονάχος σου, μονάχη σου, και δεν στην υποδεικνύουν την πρώτη ώρα μιας Δευτέρας. Η ποίησή της δεν είναι εσωτερικού χώρου, θέλει αλήτικα παπούτσια, θέλει ουρανό, θέλει χώμα. Πρέπει να πάλλεται και να φυτρώνει.

θ' αρπάξω πινέλα και κουβά
θα σηκώσουμε τα πλακόστρωτα
θα κάνω μια μεγάλη βροχή με προκηρύξεις
συνθήματα προτροπής
σφαίρες – λέξεις στο χαρτί
γράμματα με πέτσες κι αίμα
η ποίησής μας είναι ψυχοσωματική -
κανένας σας πιά δεν μπορεί να μας χωρίσει
και τη ζωή μου
κι όποιος κοτάει ας κάνει προς τα δω χειροβομβίδα
με τραβηγμένη περόνη


Πώς μπορεί να γίνει αντικείμενο λογικής μελέτης μια ποίηση ξέφρενη; Πώς θα τεμαχιστεί σε μερικά s.o.s εξεταστικής η ποίηση που τα έχει στείλει εν ζωή; 

κάθομαι και γράφω όπως οι οριστικά τρελοί 
στα χέρια του δημοσίου

Ο τίμιος φιλόλογος πρέπει να την κρύβει απ' τα παιδιά για να τους δώσει την ευκαιρία να την ανακαλύψουνε μια νύχτα γεμάτη άχτι, που θα 'χει το χρώμα του βυθού, έτσι ώστε τα λόγια της να γίνουν σωσίβιο να τους βαστάξει.

μ' αίματα ποιήματα μυαλά
και με στριγγλιές
ένας μακρύς μακρύς άσπρος επίδεσμος σημάδι μου της εμμονής
Σ' όλης της γης τα γκέτο


Όχι δεν θα πρόκειται για δικαίωση. Περισσότερο προδοσία θα θυμίζει. Εκτός βέβαια κι αν τα σχολεία πάψουν να παράγουνε τη πειθαρχία, τη βαθμολογική ιεραρχία. Τα παιδιά θα μπορούν να διαλέγουν τα βιβλία τους, κι όταν τους έρχεται γιατί όχι; θα μπορούν στη μέση του μαθήματος για τον Φουκώ να σηκώνονται και να χορεύουν.

αργά μεθοδικά
μας αλλοιώνουνε
να καθορίζουμε τη στάση μας στη ζωή
από το στυλ της καρέκλας...

...

κάτω μωρέ τα χέρια από πάνω μου!
βγαίνω για να χορέψω


Μέχρι τότε χίλιες φορές η Γώγου να είναι σύνθημα στις τουαλέτες του σχολείου παρά να μαγαρίζεται σε εκπαιδευτικά κρατητήρια. Αν και, αν θέλουμε να είμαστε πιο ειλικρινείς, η φύτρα της ποίηση της Κατερίνας Γώγου δεν κινδυνεύει από το σύστημα της διδασκαλίας. Αν οι μηχανισμοί επιχειρήσουν να οικειοποιηθούν το έργο της, αν θελήσουν να αναστηλώσουν το ανήλιαγο ερείπιο που μέσα του κατοικούν οι λέξεις της θα εκπλαγούν, θα εκπλαγούν που:

η μπογιά δε θα πιάνει
ό,τι κι αν κάνετε
όσα κι αν δίνετε
τέτοιο άτιμο κόκκινο είναι το κόκκινο το δικό μας


Ζάφος Ξαγοράρης / Η λοξή τάξη
(εγκατάσταση στο αίθριο του Μπενάκη)




















___________________________________________________________

Το κείμενο διαβάστηκε από την Όλια Λαζαρίδου και Σταύρο Τσιώλη στην εκδήλωση που πραγματοποιηθήκε στις 4 Μαρτίου στο Θέατρο Εμπρός για την ποίηση της Μυρτώς και Κατερίνας Γώγου.

6/5/15

βιταμίνη ψ²



Δυο χρόνια μετά.
Τα στρατεύματα ήρθαν.
Εκκωφαντικά.
Τώρα πια.
Ένας Κρότος Ευθάνατος. 

 Θέλεις να τον ακούσεις

Τομέας Ψ. Μονότυπο #1 . Μάιος 2015
Αποσπάσματα από το αδημοσίευτο διήγημα «Κρότος Ευθάνατος»

3/5/15

η άνοιξη στις εκπτώσεις

η διαχειρίστρια για πρώτη φορά φέτος έγραψε στον πίνακα ανακοινώσεων «εξόφληση» αντί για «εκξόφληση» και μου κακοφάνηκε κάπως, και μίσησα λίγο τον άνθρωπο από την πολυκατοικία που της είπε να το διορθώσει / έτσι όπως ακριβώς συνέβη όταν περπάταγα πριν λίγες μέρες στην κυψέλη κι οι άνθρωποι σχεδόν όλοι μίλαγαν μιαν άλλη γλώσσα και κάποιοι από αυτούς περπάταγαν με παντόφλες στην κυψέλη στις δώδεκα το βράδυ και ήταν πολύ γαμώ μαύροι και μαύρες να περπατούν στο δρόμο της κυψέλης με παντόφλες στις δώδεκα το βράδυ, γιατί πατρίδα σου είναι εκεί που περπατάς με παντόφλες στις δώδεκα το βράδυ, ώσπου ξαφνικά άκουσα από μια πιτσαρία τον υπάλληλο να μιλάει στο τηλέφωνο με βροντώδη φωνή ελληνικά και μου κακοφάνηκε κάπως, ίσως όχι τόσο επειδή μίλησε ελληνικά όσο επειδή μιλάω και γω αυτή τη γλώσσα, πάντως μου κακοφάνηκε / και τελικά η γλώσσα όλο παρεξηγήσεις δημιουργεί λες κι όλη η ανθρωπότητα αρθρώνει μία πρόταση, ο κάθε λαός υφαρπάζει μια λέξη από την πρόταση για να ερμηνεύσει τα δίκια του και το νόημα συνεχίζει να υπάρχει διασκορπισμένο σε δύσεις και ανατολές και άντε να δούμε πότε θα γίνει γνωστή η παγκόσμια πρόταση / έτσι όπως ακριβώς γίνεται πασίγνωστη στη νέα σμύρνη όταν περνάνε κάποια απογεύματα δυο πλανόδιοι μουσικοί, με ακορντεόν ο δεξής, με κλαρίνο ο αριστερός και παίζουν μια νοσταλγική μουσική, σαν προσευχή σε θεό πρωτομάστορα, κι είναι τότε που το νόημα της γειτονιάς συναρμολογείται, τσακίζεται η αποξένωση των περίοικων διότι όλοι ακούν ακριβώς την ίδια στιγμή μια κοινή μελωδία και νιώθουν ξαφνικά μέλη μια μικρής κοινότητας που αξίζει να είναι, έστω για λίγο αξίζει να είναι, κι είναι τότε που αρχίζουν από τα μπαλκόνια με τις όμορφες γλάστρες, κυρίως θλιμμένες γιαγιάδες, ξεχασμένες εντελώς από τα παιδιά τους, να τυλίγουν πεντάευρα σε αλουμινόχαρτο και να τα πετάνε στο δρόμο και πέφτοντας, το είδα με τα μάτια μου να γυρνάει ο ήλιος, να γίνεται δίκαιος, κι η άνοιξη η ακριβή να παίρνει μια μικρή εκδίκησή από τα τσογλάνια του έθνους.

24/4/15

κίτρινο


Η αρχική παρτίδα Αμπερλουδαχαμίν εξαντλήθηκε σχεδόν καθολικά από τα βιβλιοπωλεία του κέντρου της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, οπότε και επανατροφοδοτούνται. Οφείλω λοιπόν ένα μεγάλο ευχαριστώ για την πολύτιμη και συγκινητική υποδοχή της εναρκτήριας κυκλοφορίας των εκδόσεων Υποκείμενο. Μια υποδοχή που δε στηρίζεται ούτε σε δημόσιες σχέσεις ούτε σε διαφημιστικά τρικ αλλά στην άδολη αγάπη για τη λογοτεχνία. Μια υποδοχή που λειτουργεί από στόμα σε στόμα, από βλέμμα σε βλέμμα, από άγγιγμα σε άγγιγμα. Σαν εκείνο το άγγιγμα που πάνω του έχουν θεμελιωθεί μία προς μία όλες οι λέξεις που είναι γραμμένες πάνω στο Αμπερλουδαχαμίν.



---------------------------------------------------

Αναλυτικά τα σημεία διανομής εδώ

21/4/15

Ονηρώδης



Οι λαθραίοι άνθρωποι
παρανομούν
κάθε που αναπνέουν

κάθε που κοιτούν τον ουρανό 
λιποτακτούν

οι λαθραίοι άνθρωποι δεν περπατούν
απόδραση επιχειρούν

πρέπει να συλληφθούν γιατί
το βάρος τους στη γη είναι αφορολόγητο
το είπε ο νομοθέτης

μαζί και τα πουλιά
που συνεχίζουν να κελαηδούν
όταν περνούνε οι λαθραίοι 
όλα να προσαχθούν
είναι λαθροσπουργίτια


κι η θάλασσα η πονηρή
εκείνη που τους υποθάλπει
δεν είναι θάλασσα δική μας
είναι μια παραμεσόγειος
τ' ακούτε οι δασκάλοι;
βγάλτε την απ' το χάρτη

και το αστέρι 'κει το λαμπερό
που τολμά τη νύχτα να φωτίζει
για να τους κατευθύνει
δώστε στους μετεωρολόγους εντολή
άμεσα να το σβήσουν

κάντε το παν 
οι νάρκες να μην φτάσουν στο Χριστό
πείτε στο αλλοδαπών
να βγάλει τρία εντάλματα
ένα για κάθε μάγο


Francis Bacon - λεπτομέρεια

3/4/15

ο δεκάλογος μιας κυκλοφορίας



ο άνεμος ρωτάει 
ποιο φύλλο έχει σειρά

10
Το Αμπερλουδαχαμίν μπήκε σε κίνηση. Αυτή την ώρα ταξιδεύει σε διάφορα βιβλιοπωλεία ανά την Ελλάδα και από αύριο μέχρι και τη μεγάλη εβδομάδα, κάπως κλιμακωτά και χαοτικά, θα βρίσκεται σε κάποιο κοντινό σας*. Αν όχι μπορείτε να τους το παραγγείλετε. Αν επιμένετε πάντως σας το στέλνω και ταχυδρομικώς.

9
Το βιβλίο θα το αναγνωρίσετε εύκολα. Είναι φτιαγμένο στο μέγεθος της παιδικής αλάνας. Το εξώφυλλο είναι ζωντανό, ενώ δεν υφίσταται η διάκριση μεταξύ αριστερής και δεξιάς σελίδας. 

8
Είμαι λίγο χαρούμενος. Όμως θα 'θελα να ήμουν ευτυχής. Χωρίς να διανύουν οι απεργοί πείνας την 32η μέρα απεργίας τους και να κρατιούνται στη ζωή με ατροπίνες. Χωρίς να είναι τόσο απόμακρη η μέρα που θα ανθοφορούν οι έρημοι μέσα στην αιώνια άνοιξη. Είμαι λίγο χαρούμενος και θα 'θελα να μην είχα τύψεις που είμαι λίγο χαρούμενος.

7
Μα τι να γίνει. Η λογοτεχνία δε σώζει τον κόσμο.
Του απαλύνει απλά την καταδίκη. Και αν.

6
Άλλωστε η τέχνη έχει και τα όρια της. Το συνειδητοποιείς αυτό όταν αναγκάζεσαι να χαμηλώσεις μέχρι και τον Μπαχ προκειμένου να ακούσεις ένα μακρινό αλύχτισμα μέσα στη νύχτα.

5
Αυτό επιθυμεί η αληθινή τέχνη. Το διασυρμό της. Τον παραγκωνισμό της για χάρη ενός ξαφνικού ιλίγγου μέσα την άνοιξη. Αυτή η στιγμιαία μέθη που έρχεται από το πουθενά και σου πλαταίνει την πραγματικότητα. Λες και σου φυτρώνουν μάτια. Τώρα κοιτάς και βλέπεις τη γύρη να αιωρείται γύρω σου σαν χαρτοπόλεμος.

4
Με τόση περιέργεια στα μάτια απολέσαμε το βλέμμα μας.
Κοιτάμε και ξανακοιτάμε
ψάχνουμε να βρούμε αυτό που ζητάμε
και δε βλέπουμε αυτό που μας προσφέρεται.
Κι όμως, διπλά μας παραμένουνε όλες οι απαντήσεις.

3
(Την καλύτερη άμπιεντ την άκουσα στο μοτέρ του ψυγείου μου)

2
Γιατί πες μου πώς γίνεται το φιλμ
να βασίζεται σε αληθινή ιστορία
και όλοι οι ηθοποιοί να είναι όμορφοι;

1
Θα σου πω.

0
Η πολυμήχανη απόδραση στην τελευταία έξοδο Ρίτα Χέιγουορθ 
αποτελεί και την τελειωτική κατάρα ανελευθερίας 
που ρίχτηκε στις δυτικές κοινωνίες 
καθότι εκεί που πεντακάθαρα διακρίνουμε απόδραση πίσω από την αφίσα 
στην ουσία της πράξης δεν επιτυγχάνεται 
παρά ο αδιάκοπος εγκλωβισμός μέσα στο θέαμά της.

*

| Καλή ανάγνωση |


ΙSBN 978-960-93-6879-7



* (Για τους ανυπόμονους στην Αθήνα, ήδη οι εκδόσεις των Συναδέλφων και ο Φαρφουλάς διαθέτουν αντίτυπα ενώ από αύριο στη Θεσσαλονίκη θα βρίσκονται Αμπερλουδαχαμίνια στο Κεντρί, στις Ακυβέρνητες Πολιτείες και στο Σαιξπηρικόν)