12/9/14

Τι ομάδα ήταν ο Μέγας Αλέξανδρος;

Το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού ως διπλή ονομασία δεν θα μπορούσε να βρει πιο σατανικά εύστοχο συμβολισμό από εκείνον που αναδύεται στις ανασκαφές της Αμφίπολης. Επίσημα χείλη, σχεδόν καθημερινά, ενημερώνουν για τα αποτελέσματα της «ομάδας» Περιστέρη, και τα βήματα που κερδίζει λίγο-λίγο μέχρι να φτάσει προς τον τελικό της στόχο. Στόχος, που δεν είναι άλλος από το «θαύμα» του Μεγαλέξανδρου, παρόλο που στις δημόσιες δηλώσεις διαψεύδεται ελαφρώς, έτσι όπως ακριβώς οφείλει να κάνει ένας μετρημένος «κόουτς» που ποτέ δε μιλάει δημοσίως για την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου ή της «χρυσής λάρνακας» της διοργάνωσης. Η ενημέρωση κρίνεται απαραίτητη προς τις μάζες, οι οποίες συμμορφωμένες από το θαύμα του ‘87 και του 2004, είναι έτοιμες να πιστέψουν ξανά στο άπιαστο «όνειρο» του Στρατηλάτη, και ανυπομονούν να ξεχυθούν στους δρόμους της Oμόνοιας κυριευμένοι από μια θύελλα φαντασιακών συναισθημάτων. Ο πρωθυπουργός μάλιστα, που είχε επισκεφθεί το «γήπεδο» της ανασκαφής έγκαιρα, μάθαμε πως μετά την ΔΕΘ άνοιξε στο αεροπλάνο το ipod του και εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ με τα ευρήματα των «Καρυάτιδων», ώστε κάλεσε αμέσως δίπλα του τους συνεργάτες του για να τα δουν, λες και πρόκειται για τη μεγάλη «φάση» του αγώνα. Στο ίδιο κλίμα, κάποιοι ηλεκτρονικοί ιστότοποι βλέπουμε να διενεργούν ψηφοφορία με το ερώτημα «ποιος πιστεύετε πως είναι ο ένοικος του τάφου;», τα αποτελέσματα της οποίας θα ανακηρύξουν σύντομα και τον πολυτιμότερο παίχτη της διοργάνωσης. Παράλληλα, οι δημοσιογραφικοί όμιλοι δεν αμελούν να πληροφορούν τους φιλάθλους για τις αντιδράσεις του ξένου τύπου που εδρεύουν από τη Νέα Υόρκη μέχρι το αυτόνομο κρατίδιο δίπλα στη Χαμένη Ατλαντίδα, ξορκίζοντας έτσι τα συμπλέγματα εθνικής κατωτερότητας που εκπορεύονται με ακρίβεια από τα διάσημα γραπτά του άτιμου περιηγητή των αρχών του δέκατου ένατου αιώνα Γιάκομπ Φαλμεράυερ, εκείνο τον «Τσατσένκο» της εθνικής συνείδησης, που δε διέκρινε φυσιογνωμικά και πολιτισμικά τίποτα το αρχαιοελληνικό στις φιγούρες των ντόπιων που συνάντησε. Έχει όμως ο καιρός γυρίσματα. Η εμπεριστατωμένη αρχαιοκαπηλία με το βουρτσάκι, χίλιες φορές προτιμότερη από την «μπουλντόζικη» αρχαιοκαπηλία τού «Αλέφαντου», φαίνεται πως πάει καλά. Η σύληση του τάφου, αν κρίνουμε από τα μέχρι τώρα στατιστικά δεδομένα του αγώνα, διαπράττεται για πρώτη φορά από μας. Οδηγούμαστε σε θρίαμβο. Μόνο λίγη προσοχή θέλει στην άμυνα μέχρι το τελευταίο λεπτό, μην τυχόν και αντικρίσουμε τη σορό του Μέγα Αλέξανδρου και δούμε ότι φοράει στο λαιμό του κασκόλ Λοκομοτίβ Σόφιας. Ξέρω γω;

20/6/14

32 ευρώ

Στις μέρες μας η τέχνη δεν επιτρέπεται να παρεμβαίνει. Μπορείς να χειροκροτήσεις στο θέατρο όσο ένθερμα θες τις δούλες του αχρείου Ζενέ, καθώς τις βλέπεις να δολοφονούν την κυρία τους, κανένα πρόβλημα, αλλά προς θεού, μη διανοηθείς να πας να συμπαρασταθείς στις απολυμένες καθαρίστριες στο Σύνταγμα. Τι σχέση έχει, θα σου πουν. Μην τα μπλέκεις.

Γιατί προσπαθούν να μας πείσουν πως ο πολιτισμός δεν διαπερνά από όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητας, αφού αυτός αποτελεί απλά μια εκδοχή της καθημερινότητας, ένα από τα πολλά μαθήματα του σχολείου, ένα από τα υπουργεία της κυβέρνησης. Τον έχουν νοηματοδοτήσει ως ένα ακέραιο και χειροπιαστό κομμάτι, σχεδόν εκτός του καθημερινού, που αν θες το παίρνεις, αν όχι, σιγά, μπορείς να ζήσεις και χωρίς αυτόν. Δεν έχω όρεξη για σινεμά, θα πεις, γιατί δεν πάμε καλύτερα σε ένα ιταλικό εστιατόριο;

Όλα κυλούν προμελετημένα, σαν μια καλοκαιρινή συναυλία των 32 ευρώ στο θέατρο Βράχων που εξαγγέλλεται από το Φλεβάρη, και με τον τρόπο αυτό καθιστούν τον μελλοντικό ενθουσιασμό σου, κατά τη διάρκεια του μουσικού θεάματος, ορισμένο και ελεγχόμενο αρκετούς μήνες πριν.

Κι όμως έρχεται σε πείσμα τους εκείνη η στιγμή μέσα στη συναυλία, που μια ανέγγιχτη ανάμνηση σε κυριεύει απροειδοποίητα. Είναι τότε που προσπαθείς να μιλήσεις στο αυτί του διπλανού σου και δεν τα καταφέρνεις από την οχλοβοή. Ο λογισμός σου ξεφεύγει ανεξέλεγκτα και θυμάσαι εκείνο το ξημέρωμα στην Κύθνο το 2004. Καθόσουν στην ακτή, και μπορούσες να ακούσεις πεντακάθαρα τις ομιλίες των δυο ψαράδων στη βάρκα, που βρίσκονταν σε απόσταση ενός χιλιομέτρου από την ακτή.

Τώρα μια κρίση πανικού σε εφιδρώνει από την στρέβλωση του γεγονότος. Χαιρετάς βιαστικά –κανείς δεν σε ακούει στην παρέα- και τρέχεις στην έξοδο σαν αλαφιασμένο μινκ που απελευθερώθηκε από γουνοσφαγείο της Καστοριάς. Κι όπως τρέχεις, ευτυχώς προνοείς να πετάξεις χάμω το εισιτήριο σου, από φόβο μην τυχόν και οι σεκιουριτάδες δεν σε αφήσουν να περάσεις την έξοδο, επειδή λέει είναι παράνομο αν έχεις πληρώσει εισιτήριο να αποχωρήσεις από τη συναυλία, χωρίς να έχεις υποστεί το γδάρσιμο της διασκέδασης.




"το θέαμα είναι το κεφάλαιο
σ' έναν τέτοιο βαθμό συσσώρευσης
ώστε να μετατρέπεται σε εικόνα"

γκ ντμπρ



11/6/14

τίποτα δεν είναι εύκολο




το φως παλεύει για να 'ρθεί
δες το πώς σκαρφαλώνει 
δες το πώς φτάνει στην κορφή κατάκοπο
και με τη γλώσσα έξω χύνεται 
λαχανιασμένη λάβα

η επιστήμη τέλεια 
τον κόσμο που έφτιαξε 
τον ερμηνεύει
όμως με τον δικό μας τι γίνεται;

πώς ερμηνεύουνε τα μαθηματικά την πλάση
όταν στην παραλία μου
εγώ δεν άγγιξα ποτέ πέτρα τετράγωνη
και στο βουνό μου δεν αντίκρισα
τον τέλειο τους κύκλο
κι ούτε στον ουρανό
δε φάνηκε ποτέ του
σύννεφο με γωνίες

γιατί το φως παλεύει για να 'ρθεί
δεν υπάρχουν νόμοι φυσικοί
μονάχα στιγμιαίοι

και τίποτα δεν είναι εύκολο
τίποτα δεδομένο

ζούμε μέσα σε μια στιγμή
κι αν μας μοιάζει σταθερή
είναι που δε φτουράμε
και είναι που δειλιάζουμε

και βάφουμε λευκούς τους τοίχους
περπατάμε με τα πέδιλα στην άμμο
φτιάχνουμε τραγούδια με ρεφρέν

όλος το γένος του ανθρώπου 
χωρά και μέσα περισσεύει
σε ένα ανοιγόκλειμα ματιού του σύμπαντος

γιατί το φως παλεύει για να 'ρθεί
πάμε προς την ανατολή
πάμε να προϋπαντήσουμε την εποχή
που το αιτιατό πρώτα αυτό
θα μισήσει την αιτία

πάρτε μαζί και τις κιθάρες σας
τους στίχους των πουλιών να συνοδεύουν
και να παραδεχτούμε επιτέλους
πως δεν είναι λογικό
να σφυράνε τα πουλιά 
χωρίς να έχουν χείλη

γιατί το φως παλεύει για να 'ρθει
η γη έχει αναληφθεί
και λογική διατηρεί μόνο το θαύμα





28/5/14

ένα εκλογικό στιγμιότυπο


Αν θέλουμε να ξεφύγουμε λίγο από τις παραδοσιακές ερμηνείες της πολιτικής θα έλεγα πως γίνεται όλο και πιο φανερό πως ο σύριζα βιώνει μια τεράστια αντίφαση που τον εγκλωβίζει. Ποια είναι αυτή; Επιθυμεί από τη μία να κάνει την αριστερά πρώτο κόμμα στην Ελλάδα, όπως ευαγγελίζεται, αλλά ταυτόχρονα δεν επιθυμεί να γίνει και κόμμα καθεστωτικό, που θα υιοθετήσει τις απαραίτητες εξουσιαστικές πρακτικές. Θέλει να πάρει την εξουσία χωρίς όμως να χάσει την πρωτοπορία της αριστερής κριτικής, κάτι που θα σήμαινε πως θα άλλαζε έτσι η ιστορική ρότα του κόμματος. Ξέρει καλά πως μια ενδεχόμενη κυβέρνησή του θα τον ακινητοποιήσει θεσμικά και θα γεννήσει το κριτικό και 'κινηματικό' ξεπέρασμά του.

Η αντίφαση αυτή συμπυκνώνεται συμβολικά αλλά και εύστοχα σε μια συγκατοίκηση ευρωβουλευτών του στην 3η και 4η θέση, όπου αυθαίρετα θα τους βάλω σε μια πολεμική διάθεση μεταξύ τους. Η Κ. Κούνεβα και ο Γ. Κατρούγκαλος βρίσκονται και οι δύο στις εκλέξιμες θέσεις με εξαιρετική ομοιότητα στον όγκο των ψήφων τους. Η Κούνεβα, αντιπροσωπεύοντας την αριστερά της δράσης, επιλέχθηκε από τους ψηφοφόρους για το κινηματικό της παρελθόν, ενώ ο Κατρούγκαλος αποκλειστικά για τη δεινότητα της ρητορικής του. Η Κούνεβα ψηφίστηκε για τη μάχη της στο χώρο εργασίας της και πιο συγκεκριμένα για τη μαφιόζικη επίθεση που δέχτηκε στα Πετράλωνα το Δεκέμβρη του 2008, και ο Κατρούγκαλος για την μάχη του στο στούντιο του mega και συγκεκριμένα για την περιβόητη εκπομπή στον Πρετεντέρη όπου 'θριάμβευσε' απόλυτα και όλοι ψιθύριζαν το όνομά του την επόμενη μέρα. Έχει ενδιαφέρον να ειπωθεί πως η μία εκλέχτηκε χωρίς να έχει βγει ποτέ στην τηλεόραση, ενώ ο άλλος γεννήθηκε αποκλειστικά από αυτήν ως πολιτική περσόνα. Ο Κατρούγκαλος έχει πρόσωπο ενώ αντίθετα της Κούνεβα σαν να είναι κάπως θολό. Και για να το επεκτείνω, οι ψηφοφόροι της Κούνεβα γνωρίζουν πως ο σύριζα χρειάζεται το κίνημα για να μπορεί να επιβιώσει, ενώ οι ψηφοφόροι του Κατρούγκαλου, χωρίς ιδιαίτερη γνώση της διαλεκτικής ή απλώς αδιαφορούν για αυτήν, απαιτούν να γίνει κυβέρνηση εδώ και τώρα με μια θεαματική φιγούρα.

Θα λέγαμε πως από τη μία υπάρχει ο σύριζα που πανηγυρίζει έξαλλα το βράδυ των εκλογών και νιώθει εξαίσια με την πρωτιά του κόμματος, και από την άλλη μεριά αυτοί που στέκονται αμήχανοι μπροστά στους πανηγυρισμούς όχι από κάποιου είδους μιζέρια αλλά επειδή νιώθουν μια υπαρξιακή ανησυχία για το γεγονός ότι ξαφνικά και μετά από δεκαετίες μειοψηφικής κριτικής, βρέθηκαν τώρα στη μεριά της εκλογικής πλειοψηφίας και μάλιστα χωρίς κινηματική αντιστοιχία.

Και για να μιλήσουμε πιο απλά και καθαρά. Όταν η Κούνεβα έβλεπε τους ανέμελους πανηγυρισμούς και τα ζεϊμπέκικα της Ρένας Δούρου στα Προπύλαια το βράδυ των εκλογών νομίζω πως υπήρχε μέσα της κάτι που δεν της επέτρεπε να χαρεί και τόσο. Είναι που γνώριζε καλά πως σε λίγες ώρες η δουλειά των καθαριστών και καθαριστριών θα είναι πενταπλάσια εξαιτίας του πάρτι των σωτήρων τους. Ο Κατρούγκαλος ή η Δούρου ούτε που το διανοήθηκαν. 

15/5/14

"είμαι υπέρ"

Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος σε καροτσάκι αναπηρικό
τον κάνει περατζάδα ένας συγγενής του στο Θερμαϊκό
περνάνε τον Πύργο το Λευκό και φτάνουνε στο Μεγαλέξαντρο
"σταμάτησε το όχημα σ' αυτόν το νεαρό", διατάζει ο Χριστιανόπουλος
και με ορθάνοιχτα τα μάτια του
με βλέμμα διαγώνιο
εξετάζει τις πτυχώσεις του αγάλματος
ώρα αρκετή
μέχρι που σκύβει στα γόνατά του
και ξεσπάει σε λυγμούς

κατάλαβε πως την επόμενη φορά
αν κάποτε επισκεφθώ ξανά τη συμπρωτεύουσα
κι αν όχι εγώ τότε εσύ
εσύ θα δεις τον Χριστιανόπουλο και πάλι όρθιο και υγιή
δυόμιση μέτρα μπρούτζο
να δηλώνει τώρα ερήμην του 'είμαι υπέρ'
και δίπλα του θα κλαίνε τα ορφανά
άσκοπα και τυφλά θα περιφέρονται
θα κουτουλάνε μεταξύ τους απ' τον τύφο
όλα του τα ποιήματα